| MEXA | São Paulo | Brazylia

reżyseria i dramaturgia João Turchi
koncepcja, realizacja wideo i kierownictwo techniczne Laysa Elias
asystent sceny, asystent ruchu i performer Lucas Heymanns
kompozycja dźwięku, muzyka oryginalna i wykonanie Podeserdesligado
koncepcja oświetlenia i wykonanie Iara Izidoro
kierownictwo artystyczne i kostiumy Lu Mugayar
kostiumy Anuro Anuro, Cacau Francisco
scenografia Vão
reżyseria wokalna Dourado
współtwórcy procesu artystyczneg Anita Silvia, Daniela Pinheiro, Gustavo Colombini
współpraca dramaturgiczna Olivia Ardui
obsada Aivan, Alê Tradução, Dourado, Patrícia Borges, Suzy Muniz, Tatiane Arcanjo, Veronika Verão

MEXA to kolektyw założony w 2015 roku w odpowiedzi na narastającą przemoc ze względu na płeć w schroniskach dla osób w kryzysie bezdomności w São Paulo. Przez lata część jego członków zniknęła, inni zmarli, a jeszcze inni przestali wspólnie tworzyć. Czerpiąc z osobistych doświadczeń, „The Last Supper / Ostatnia Wieczerza” sięga do Biblii, by przyjrzeć się pojęciom śmierci i zmartwychwstania.

Kolejne dania i historie splatają życie performerów z odniesieniami religijnymi: przemianą ciała Chrystusa i tranzycją płciową, rosnącą obecnością kościołów ewangelikalnych w Brazylii, kruchością życia oraz obietnicą – podobną do tej składanej przez nowych ewangelistów – przywrócenia do życia historii tych, którzy odeszli. Łącząc celebrację, przekazywanie pamięci i solidarność, MEXA zamienia teatr w żywy rytuał, w którym scena staje się przestrzenią wspólnoty, dzielenia się i pamiętania.

czas trwania: 100 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku polskim i angielskim

[ENG]

MEXA is a collective founded in 2015 following the rise in gender-based violence in São Paulo’s homeless shelters. Over the years, some of its members have disappeared, others have passed away and some have given up creating together. Based on personal experiences, The Last Supper turns to the Bible in order to explore the notions of death and resurrection.

Over the course of the different dishes and stories, the lives of the performers become intertwined with religious references, such as the transformation of Christ’s body and gender transition, the growing presence of evangelical churches in Brazil, the precariousness of life and the promise, similar to that of the new evangelists, to bring to life the stories of the departed. Combining celebration, transmission and solidarity, MEXA makes theatre into a living ritual, in which the stage becomes a space for sharing and recollection.

| Mladinsko Theatre | Rizoma Institute oraz City of Women | Słowenia

wideo Vid Hajnšek
kostiumy i scenografia Meta Grgurevič, Olja Grubić
muzyka i dźwięk Dead Tongues
reżyseria świateł Borut Bučinel
rekwizytorka Tina Krajnc
obsada Barbara Kukovec, Katarina Stegnar, Urška Brodar

Siostry Bukovec, trio aktywistek kultury, tworzą sztukę, którą mogą zabrać na wieś – do miejsca, z którego się wywodzą. Próbują ze swoimi kosmopolitycznymi, feministycznymi spektaklami dotrzeć do każdej słoweńskiej wioski. Ku ich wielkiemu zaskoczeniu wieś przyjmuje je z otwartymi ramionami i sercami pełnymi historii z życia. A potem zaczynają dziać się dziwne rzeczy. W pobliżu pewne dziecko znajduje na stercie obornika fragment kobiecej dłoni. Zupełnie jak w filmie.

Rzeczywistość wdziera się w spektakl, a Siostry Bukovec ruszają z prawdziwą misją. Misją przeciwko patriarchatowi, przemocy i kobietobójstwu.

Wzywają swoje sojuszniczki i sojuszników, sąsiadów, krewnych, studentów. Zakładają spodnie. Rozcinają je. Chwytają za broń. Zajmują przestrzeń przed kościołami, szkołami i remizami strażackimi. Chwytają za łopaty. Kopią groby. Stają przed domami. Unoszą transparenty. Zajmują pozycje. Powiewają flagami z dachów.

Nie będą już milczeć. My również nie będziemy milczeć. Sterta wreszcie przemówiła.

pokazy z napisami w języku polskim i angielskim

[ENG]

The Bukovec Sisters, a trio of cultural activists, make art they can take to the countryside, to the place of their origin. They try to push their cosmopolitan feminist performances into every Slovenian village, and, to their great surprise, the village accepts them with open arms and hearts full of life stories. And then weird things begin to happen. Nearby, a child finds a part of a woman’s hand in a pile of manure. Just like in a film. Reality interferes with the performance, and the Bukovec Sisters set off on a real mission. A mission against patriarchy, violence and femicide. They call their allies, neighbours, relatives, students. They put on pants, cut them. They grab their guns, occupy spaces in front of churches, schools and fire stations. They grab shovels, they dig graves. They stand in front of houses. Hold up their signs. Deploy into positions. Wave flags from the rooftops. They will no longer be silent. We will no longer be silent. The pile has finally spoken.

| Teatr Wybrzeże w Gdańsku

autor Ivor Martinić
przekład z języka chorwackiego Gabriela Abrasowicz
reżyseria Viktoria Dulak
scenografia i kostiumy Bartłomiej Kruk
muzyka Bartosz Jędraś
reżyseria światła Michał Wojtasik
ruch sceniczny Aleksandra Kuś
inspicjentka-suflerka Weronika Mathes
asystentka reżyserki Izabela Baran
obsada Izabela Baran, Grzegorz Gzyl, Katarzyna Kaźmierczak, Kacper Sasin

Wyobraź sobie, że państwo pyta cię, co zrobisz, kiedy nadejdzie katastrofa. A potem wyobraź sobie, że największa katastrofa wydarzyła się znacznie wcześniej – przy rodzinnym stole.

W dramacie Ivora Martinića jedno pytanie zawarte w formularzu przygotowanym na wypadek kryzysu wystarcza, by uruchomić lawinę wspomnień, pretensji i przemilczeń. Bohaterowie wracają do tych samych gestów, tych samych historii i rodzinnych ról, jakby ich powtarzanie mogło zatrzymać rozpad świata, który budowali przez lata.

Spektakl Viktorii Dulak nie szuka winnych ani prostych odpowiedzi. Pyta raczej o cenę bezpieczeństwa i o to, dlaczego tak często wolimy wierzyć, że nie mieliśmy wyboru. Bo może prawdziwa wolność zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy opowiadać własne życie jako historię cudzych decyzji. A największą odwagą nie jest przygotowanie się na katastrofę, lecz przyjęcie odpowiedzialności za to, co wydarzyło się na długo przed jej nadejściem.

pokaz z napisami w języku angielskim

[ENG]

Imagine the state asking you what you will do when a catastrophe arrives. And then imagine that the greatest catastrophe happens much earlier — at the family table.

In Ivor Martinić’s play, a single question from a crisis-preparedness form is enough to trigger an avalanche of memories, grievances and long‑held silences. The characters return to the same gestures, the same stories, the same family roles, as if repeating them could stop the collapse of the world they have been building for years.

Viktoria Dulak’s production does not look for the guilty or simple answers. Instead, it asks about the price of safety and why we so often prefer to believe that we had no choice. Because perhaps true freedom begins only when we stop telling our lives as stories shaped by other people’s decisions. And perhaps the greatest courage lies not in preparing for catastrophe, but in taking responsibility for what happened long before it arrived.

| Fundacja Migawka | Polska

reżyseria Dominika Feiglewicz-Penarska
autor tekstu i muzyki Paweł Feiglewicz-Penarski
choreografia Anna Maria Krysiak
scenografia Marcin Chlanda
konsultacje reżyserskie Anna Gryszkówna
producent Bartosz Jelonek
obsada monodram Dominiki Feiglewicz-Penarskiej

„Bóle fantomowe” to pierwszy monodram Dominiki Feiglewicz-Penarskiej, oparty na prawdziwej historii Magdaleny Sipowicz, która jako pasażerka przeżyła katastrofę kolejową pod Szczekocinami w 2012 roku. W wyniku tego tragicznego wypadku Magdalena doznała poważnych obrażeń, a jej prawa noga została amputowana. Na podstawie wielogodzinnych rozmów z Magdaleną, Paweł Feiglewicz-Penarski stworzył tekst o bólu, którego nie widać. O ciele, które pamięta. O duszy, która podróżuje. O zrozumieniu i odnalezieniu siebie.

Magdalena jest tłumaczką języka migowego, konsultantką kryzysową i motywatorką – mostem między ludźmi, ich emocjami i historiami. Teraz to jej własna, osobista opowieść staje się głosem na scenie. Głosem kobiety, która przeżyła wiele i odważyła się mówić o tym, co zazwyczaj zostaje przemilczane.

Spektakl powstał w ramach programu OFF Polska organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

czas trwania: 75 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim
| godz. 18.00 – pokaz z audiodeskrypcją i napisami w języku angielskim
| godz. 20:30 – pokaz z tłumaczeniem na PJM i napisami w języku polskim

[ENG]

„Phantom Paints” is a first monodram by Dominika Feiglewicz-Penarska, based on a real story of Magdalena Sipowicz, who as a passanger survived train crash in Szczekociny in 2012. As a result of this tragic accident Magdalena sustained serious injuries, and her right leg was amputated. Based on hours of conversations with Magdalena, Paweł Feiglewicz-Penarski created a screenplay about invisible pain. About a body that remembers. About a soul that travels. About understanding and finding oneself.

| Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

autor Serhij Żadan
przekład Michał Petryk
reżyseria Paweł Łysak
adaptacja, dramaturgia Paweł Sztarbowski, Łukasz Chotkowski
scenografia Robert Rumas
kostiumy i współpraca scenograficzna Mateusz Stępniak
wideo Artur Sienicki
światło Jacqueline Sobiszewski
muzyka Dominik Strycharski
asystent reżysera Mateusz Czwartosz
inspicjentka, suflerka Anna Królikowska
obsada Ewa Audykowska-Wiśniewska, Agnieszka Skrzypczak, Sambor Czarnota, Mateusz Czwartosz, Krzysztof Wach, Andrzej Wichrowski, Kacper Męcka (gościnnie)

Jeszcze półtora roku temu Pasza – po prostu nauczyciel: bezpartyjny, pracujący w byle jakiej – ale zawsze – budżetówce, chodził do pracy, a wieczorami i w wakacje dawał korepetycje. Na życie wystarczało, cała reszta mało go obchodziła. Zeszłej zimy zrobiło się zupełnie źle. Coś się zmieniło w powietrzu, jakby naelektryzowało – wszyscy mówili tylko o polityce i oglądali wiadomości, które po prostu przerażały.  A teraz? Teraz Pasza musi wyciągnąć Małego z internatu. Iść po niego do samego środka piekła.

Adaptacja głośnej powieści Serhija Żadana to podróż w głąb ludzkiego doświadczenia XXI wieku – historia dojrzewania do odpowiedzialności za słabszych, do własnego zdania, do słuchania, do miłości. Opowieść o tęsknocie za zwykłym życiem, gdzie wszystko jest na swoim miejscu, a poranki są pełne domowych kłopotów. O godności i braku strachu. O wracaniu do siebie.

czas trwania: 110 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim

[ENG]

Just a year and a half ago, Pasha was simply a teacher: unaffiliated with any political party, working an unremarkable—but steady—public-sector job. He went to work every day and gave private lessons in the evenings and during the school holidays. He earned enough to get by, and cared little about anything else. Last winter, things suddenly went badly wrong. Something changed in the air, as though it had become electrically charged—everyone talked about nothing but politics and watched news reports that were simply terrifying. And now? Now Pasha has to get the Boy out of the boarding school. He has to go and find him in the very heart of hell.

This adaptation of Serhiy Zhadan’s acclaimed novel is a journey deep into the human experience of the twenty-first century—a story of growing into responsibility for those who are more vulnerable, finding one’s own voice, learning to listen, and learning to love. A tale of longing for an ordinary life in which everything is in its proper place and mornings are filled with everyday domestic worries. A story about dignity, courage, and finding one’s way back to oneself.

| Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu

na podstawie książki Marty Markiewicz
reżyseria i scenariusz Mira Mańka
scenografia i kostiumy Katarzyna Sobolewska
muzyka Magda Dubrowska
reżyseria światła Klaudyna Schubert
choreografia Dominik Więcek
obsada Ada Dec, Julia Sobiesiak-Borucka, Mirosława Sobik, Zofia Stafiej (gościnnie), Igor Tajchman / Łukasz Ignasiński (w dublurze)

Marta Markiewicz w wieku 25 lat znalazła się w punkcie krytycznym, który zmusił ją do zatrzymania się i podjęcia decyzji o zmianie. W wydanej w 2024 roku książce „Bez alko i dragów jestem nudna” opisała doświadczenie życia w nałogu – kiedy zawalała swoje życie, uważając, że świetnie się bawi. A potem zrelacjonowała swoją drogę trzeźwienia.

W adaptacji Miry Mańki pojawia się kilkoro postaci, które uzależniły się od używek z zupełnie innych powodów. Ich historie są podobne do doświadczenia Marty – choć ich drogi do popadnięcia w nałóg i zdrowienia są różne, łączy je moment kryzysu oraz próby odbudowy życia na nowych zasadach. Nie znajdziecie w nich jednak dydaktyzmu i moralizowania. Mira Mańka używa strategii autofikcji i stand upu, które służą tu nie tylko rozrywce, ale też oswajaniu doświadczeń.

„Bez alko i dragów jestem nudna” to projekt skupiony na procesie zdrowienia i wspólnocie. Tworzy przestrzeń spotkania, dzielenia się doświadczeniem i rozmowy o trzeźwości jako praktyce codziennego życia – trudnej, ale możliwej.

czas trwania: 100 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim

[ENG]

At twenty-five, Marta Markiewicz reached a breaking point. For the first time, she was forced to stop and imagine a different life. In her 2024 book Without Alcohol and Drugs, I’m Boring, she writes with striking honesty about addiction—about losing herself while believing she was simply enjoying life. What follows is not a story of redemption, but of learning how to stay sober, one day at a time.

Mira Mańka’s adaptation widens the lens, introducing characters whose stories echo Marta’s in different ways. Their paths into addiction—and towards recovery—are never the same, yet they all arrive at the moment when life as they know it can no longer continue, and something new has to begin. There are no lessons to be learned here, and no simple promises of redemption. Drawing on autofiction and stand-up comedy, Mańka uses humour to make painful experiences speakable without diminishing their weight.

„Without Alcohol and Drugs, I’m Boring” is, above all, a work about recovery and the communities that make it possible. The performance invites audiences into a shared conversation about sobriety—not as a single transformative moment, but as an everyday practice: difficult, demanding and, above all, possible.

| Teatr Polski w Bydgoszczy

reżyseria Alan Dilworth
tekst i dramaturgia Michael Rubenfeld
przekład Iwona Nowacka
scenografia Lorenzo Savoini
muzyka Marta Zalewska
kostiumy Magdalena Mucha
asystentka kostiumografki Julia Dawidowska
reżyseria świateł Robert Łosicki
asystentka reżysera Zuzanna Medygrał
producentka Magdalena Niedźwiecka
inspicjent Adam Pakieła
obsada Anja Bieżyńska, Zhenia Doliak, Adam Graczyk, Kacper Kurcius, Michał Jan Meller | Kamil Rodek, Dagmara Mrowiec-Matuszak, Michael Rubenfeld (gościnnie)

Lata po wojnie, która miała położyć kres wszystkiemu, pewna rodzina żyje w ukryciu, głęboko w lesie. Stworzyli własne zasady, własne rytuały, własną iluzję bezpieczeństwa – z dala od kraju, który kiedyś się od nich odwrócił. Historia jednak nie znika – powraca, nieproszona. Gdy świat zewnętrzny wdziera się w ich rzeczywistość, niesie ze sobą nie tylko ciekawość, lecz także propozycję: obietnicę uznania, przynależności i władzy. To, co następuje, przeradza się w niebezpieczną rozgrywkę między pamięcią a ambicją. Niepokojąca i politycznie bezkompromisowa, sztuka obnaża pozory skruchy, uwodzicielską siłę widzialności oraz cenę, jaką płaci się za stanie się symbolem w nieswojej opowieści.

Spektakl współprodukowany przez Necessary Angel Theatre Company. Spektakl powstał dzięki wsparciu Canada Council for the Arts. Spektakl współprodukowany przez FestivALT Stowarzyszenie. Wydarzenie jest organizowane w ramach projektu Rescue Memory – Activism, Arts and Public Remembrance (ReActMem) finansowanego przez Unię Europejską w ramach programu Citizens, Equality, Rights and Values (CERV).

czas trwania: 140 minut z przerwą | 23.10 pokaz z tłumaczeniem na PJM
| 24.10 pokaz z audiodeskrypcją i napisami w języku angielskim

[ENG]

A family lives in hiding, deep in the forest, decades after a war that was supposed to end everything. They have built their own rules, their own rituals, their own version of safety—far from a country that once turned on them.

But history has a way of resurfacing. When the outside world pushes its way in, it comes not only with curiosity, but with an offer—one that promises recognition, belonging, and power.

What follows is a dangerous negotiation between memory and ambition. Who gets to rewrite the past? Who benefits from reconciliation? And what does it mean when a nation that once erased you suddenly wants you back—on its own terms?

Unsettling and fiercely political, the play exposes the performance of remorse, the seduction of visibility, and the cost of becoming a symbol in someone else’s story.