Weronika Makowskx laureatką VI edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy!

30 października podczas uroczystej gali finałowej zakończyliśmy XXV edycję Festiwalu Prapremier, która w tym roku odbyła się pod hasłem MIĘDZY INNYMI. Tego wieczoru poznaliśmy również nazwisko zwyciężczyni VI edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy! Nagrodę dla najlepszego współczesnego dramatu za sztukę „Truchło noworodka” otrzymała Weronika Makowskx.

W grudniu 2025 roku Teatr Polski w Bydgoszczy ogłosił nabór do VI edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy. Zaproszenie do wzięcia udziału w konkursie skierowaliśmy do autorów i autorek z: Polski, Ukrainy, Białorusi, Litwy, Łotwy, Estonii, Finlandii, Gruzji, Armenii, Węgier, Czech, Słowacji, Albanii, Chorwacji, Serbii, Bośni i Hercegowina, Mołdawii, Rumunii, Macedonii, Słowenii, Bułgarii, Czarnogóry, Kosowa, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu, Uzbekistanu, Azerbejdżanu, Turkmenistanu.

Nabór tekstów w języku polskim, angielskim, ukraińskim i rosyjskim trwał do 28 lutego. Do tegorocznej AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy zgłoszonych zostało 296 tekstów spełniających wymogi regulaminowe. Wśród nadesłanych utworów znalazło się 187 dramatów w języku polskim, 36 w języku ukraińskim, 20 w języku rosyjskim i 53 w języku angielskim. Ich autorki i autorzy pochodzą z 24 krajów.

Listę finalistów i finalistek konkursu poznaliśmy 5 maja 2026 roku. Jury VI edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy w składzie: Goran Injac, Anna Jazgarska, Lena Laguszonkowa, Agnieszka Lubomira Piotrowska, po przeczytaniu 296 utworów z 24 krajów postanowiło zakwalifikować do finału następujące dramaty:

  • Martta Mercedes Jylhä „Aniołki z przedmieścia” (Finlandia),
  • Weronika Makowskx „Truchło noworodka” (Polska),
  • Oleg Mychajłow „Spojrzenie rudego lisa” (Ukraina),
  • Nina Plavanjac „Nibyżycie” (Serbia),
  • Hubert Sulima „Strach zżera duszę” (Polska).

Finałowe teksty zostały zaprezentowane publiczności w formie szkiców scenicznych w ramach XXV edycji Festiwalu Prapremier. Jak co roku, do pracy nad szkicami zaprosiliśmy znakomitych polskich reżyserów i reżyserki – Agnieszkę Glińską, Pawła Łysaka, Pamelę Leończyk, Ewę Platt, Piotra Mateusza Wacha.

Po zapoznaniu się z pięcioma finałowymi sztukami Kapituła AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy 2026 pod przewodnictwem Luka Percevala w składzie: Goran Injac, Anna Jazgarska, Lena Laguszonkowa, Ivor Martinić, Agnieszka Lubomira Piotrowska postanowiła przyznać nagrodę główną w wysokości 50 000 zł Weronice Makowskx za sztukę „Truchło noworodka”.


fot. Nomade Creatives

W uzasadnieniu werdyktu czytamy:

Jesteśmy wdzięczni za możliwość zapoznania się i porozmawiania  o tekstach zawierających tak różne perspektywy widzenia współczesnej rzeczywistości. Po długiej i burzliwej dyskusji Kapituła wybrała zwycięską sztukę, która jest jednocześnie piękna literacko, jak i ma potencjał sceniczny. To przejmująca opowieść o słowach, niemożności ich użycia, śmierci i ponownych narodzinach.

Dodatkowe nagrody dla wszystkich finalistów i finalistek przyznało Stowarzyszenie Autorów ZAiKS, które jest partnerem konkursu od początku jego istnienia.

Konkurs dramaturgiczny AURORA organizowany jest od 2021 roku w ramach Festiwalu Prapremier. Został on powołany z okazji jego jubileuszowej 20. edycji.
AURORA. Nagroda Dramaturgiczna Miasta Bydgoszczy przyznawana jest za wybitny dramat współczesny. Jego intencją jest poszukiwanie nowych języków, estetyk i kierunków rozwoju współczesnego teatru.

W ramach Festiwalu zapraszamy na spektakle z tłumaczeniem na Polski Język Migowy (PJM)!

BÓLE FANTOMOWE
Reżyseria: Dominika Feiglewicz-Penarska
20 października, godzina 20:30
Teatr Polski w Bydgoszczy

LAS//THE WOODS
Reżyseria: Alan Dilworth
23 października, godzina 19:00
Teatr Polski w Bydgoszczy

Zapraszamy!
Spektakle dostępne dla osób Głuchych.
Przyjdź i bądź z nami.

Sprzedaż biletów na 25. Festiwal Prapremier rusza 17 września!

BILETY NA WYDARZENIA 25. FESTIWALU PRAPREMIER MOŻNA ZAKUPIĆ POPRZEZ LINK PONIŻEJ.

BILETY

 

Ruszyły również zapisy na Festiwalowy Pubquiz!

Odbędzie się on 15 października o godz. 18:00 w Klubie Festiwalowym Velvet przy ul. Gdańskiej 25.

Na trzy najlepsze drużyny czekają nagrody, a dla każdego uczestnika przygotowaliśmy festiwalowy upominek.

Udział jest bezpłatny, obowiązują zapisy.  Liczba miejsc jest ograniczona. Aby zgłosić się indywidualnie lub z drużyną należy wypełnić formularz zgłoszeniowy.

Regulamin wydarzenia dostępny jest pod linkiem poniżej.

PubQuiz – Regulamin

 

 

PROGRAM jest już dostępny!

Z przyjemnością informujemy, że program 25. edycji Festiwalu Prapremier jest już dostępny na stronie internetowej.

Szczegółowy harmonogram wydarzeń oraz informacje dotyczące poszczególnych punktów programu dostępne są w zakładkach „FESTIWAL PRAPREMIER 2026”, „PROGRAM 2026” i „HARMONOGRAM 2026”.

Sprzedaż biletów rozpocznie się 17 września o godzinie 12:00.

Bilety będzie można zakupić w kasie Teatru Polskiego w Bydgoszczy oraz online za pośrednictwem strony internetowej Festiwalu:

Lista wydarzeń: – Teatr Polski im. Hieronima Konieczki

Zachęcamy do zapoznania się z programem i zaplanowania udziału w tegorocznej edycji Festiwalu.

Do zobaczenia podczas Festiwalu!

[ENG]

THE PROGRAMME IS NOW AVAILABLE!

We are pleased to announce that the programme for the 25th edition of the Prapremiery Festival is now available on the Festival’s website.

The detailed event schedule and information about the individual programme items can be found in the “PRAPREMIERY FESTIVAL 2026,” “PROGRAMME 2026” and “SCHEDULE 2026” sections.

Ticket sales will begin on September 17 at 12:00 PM.

Tickets will be available for purchase at the Polish Theatre in Bydgoszcz box office and online via the Festival’s website: Lista wydarzeń: – Teatr Polski im. Hieronima Konieczki

We encourage you to explore the programme and start planning your visit to this year’s Festival.

See you at the Festival!

PARTNER GŁÓWNY/ MECENAS FESTIWALU PRAPREMIER 2026

Kolejny rok z rzędu Partnerem głównym/Mecenasem Festiwalu Prapremier MIĘDZY INNYMI Bydgoszcz 2026 Kujawy/Pomorze jest Województwo Kujawsko-Pomorskie.

Projekt został dofinansowany w ramach „Kujawy + Pomorze – promocja potencjału gospodarczego regionu – edycja III” realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2021-2027, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Zadanie dofinansowane przez Samorząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

16.10 | g.19.00 | WICHROWE WZGÓRZA. LOVE TO DIE | reż. Klaudia Hartung-Wójciak | INAUGURACJA Festiwalu Prapremier 2026

| Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy

reżyseria i scenariusz Klaudia Hartung-Wójciak
kostiumy Hanka Podraza
scenografia Wiktoria Walendzik
światła Jędrzej Jęcikowski
wideo Wera Englot
konsultacje wokalne Bartek Lisik
sound desing / opracowanie muzyczne Bartłomiej Chmara
animatronika i efekty praktyczne Mirek „stanlej” Stanek
producentka Magdalena Niedźwiecka
inspicjent, asystent reżyserki Adam Pakieła
obsada Anja Bieżyńska, Karol Franek Nowiński, Emilia Piech, Michalina Rodak, Michał Surówka, Małgorzata Trofimiuk oraz Adam Pakieła

Paląca potrzeba spełnienia i bolesność niespełnień. Przegapione szanse, niezrealizowane możliwości oraz pragnienia, które nie zostały zaspokojone, i które powracają do nas we wspomnieniach, snach, fantazjach i opowieściach. O tym wszystkim opowiadają „Wichrowe Wzgórza. Love To Die”, spektakl Teatru Polskiego w Bydgoszczy i eksperymentalny projekt w reżyserii Klaudii Hartung-Wójciak, jednego z najmocniejszych głosów współczesnego teatru.

Sześcioro aktorów i aktorek spotyka się, by przeprowadzić brawurową wariację na temat miłości, niespełnienia i śmierci. Opowiadają o własnych doświadczeniach, o XIX-wiecznej Anglii z powieści Emily Brontë i o Irenie Wójciak z Brodnicy, miłośniczce „Wichrowych Wzgórz”, a prywatnie babci reżyserki. Te trzy światy, choć pozornie niepowiązane, zbudowane są na wspólnej tęsknocie i wspólnej fantazji: co by było, gdyby nasze życie potoczyło się odrobinę inaczej, a my oddalibyśmy się potrzebie chwili?

czas trwania: 100 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim

Spektakl przeznaczony dla widzów powyżej 16. r.ż.. W spektaklu wykorzystywane są napisy sceniczne, które stanowią integralną część narracji i wymagają aktywnego czytania przez widza. Osoby z problemami wzroku zachęcamy do zabrania okularów. 

 

[ENG]

A burning longing for fulfilment and the pain of unfulfilled desires. Missed opportunities, unrealised possibilities, and desires left unsatisfied—returning to us through memories, dreams, fantasies, and stories.

This is the world of Wuthering Heights. Love To Die, a production by the Polish Theatre in Bydgoszcz and an experimental theatrical project directed by Klaudia Hartung-Wójciak, one of the most distinctive voices in contemporary Polish theatre.

Six performers come together to create a daring variation on the themes of love, longing, and death. They speak about their own experiences, about nineteenth-century England as imagined in Emily Brontë’s Wuthering Heights, and about Irena Wójciak from Brodnica—a devoted admirer of the novel and, privately, the director’s grandmother. Although these three worlds seem unrelated, they are united by the same longing and the same question: what if our lives had unfolded just a little differently? What if, for a fleeting moment, we had surrendered to the urgency of desire?

17.10 | godz. 20.00 | The Last Supper / Ostatnia wieczerza | reż. João Turchi

| MEXA | São Paulo | Brazylia

reżyseria i dramaturgia João Turchi
koncepcja, realizacja wideo i kierownictwo techniczne Laysa Elias
asystent sceny, asystent ruchu i performer
Lucas Heymanns
kompozycja dźwięku, muzyka oryginalna i wykonanie Podeserdesligado
koncepcja oświetlenia i wykonanie Iara Izidoro
kierownictwo artystyczne i kostiumy Lu Mugayar
kostiumy Anuro Anuro, Cacau Francisco
scenografia Vão
reżyseria wokalna Dourado
współtwórcy procesu artystyczneg Anita Silvia, Daniela Pinheiro, Gustavo Colombini
współpraca dramaturgiczna Olivia Ardui
obsada Aivan, Alê Tradução, Dourado, Patrícia Borges, Suzy Muniz, Tatiane Arcanjo, Veronika Verão

MEXA to kolektyw założony w 2015 roku w odpowiedzi na narastającą przemoc ze względu na płeć w schroniskach dla osób w kryzysie bezdomności w São Paulo. Przez lata część jego członków zniknęła, inni zmarli, a jeszcze inni przestali wspólnie tworzyć. Czerpiąc z osobistych doświadczeń, „The Last Supper / Ostatnia Wieczerza” sięga do Biblii, by przyjrzeć się pojęciom śmierci i zmartwychwstania.

Kolejne dania i historie splatają życie performerów z odniesieniami religijnymi: przemianą ciała Chrystusa i tranzycją płciową, rosnącą obecnością kościołów ewangelikalnych w Brazylii, kruchością życia oraz obietnicą – podobną do tej składanej przez nowych ewangelistów – przywrócenia do życia historii tych, którzy odeszli. Łącząc celebrację, przekazywanie pamięci i solidarność, MEXA zamienia teatr w żywy rytuał, w którym scena staje się przestrzenią wspólnoty, dzielenia się i pamiętania.

czas trwania: 100 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku polskim i angielskim

[ENG]

MEXA is a collective founded in 2015 following the rise in gender-based violence in São Paulo’s homeless shelters. Over the years, some of its members have disappeared, others have passed away and some have given up creating together. Based on personal experiences, The Last Supper turns to the Bible in order to explore the notions of death and resurrection.

Over the course of the different dishes and stories, the lives of the performers become intertwined with religious references, such as the transformation of Christ’s body and gender transition, the growing presence of evangelical churches in Brazil, the precariousness of life and the promise, similar to that of the new evangelists, to bring to life the stories of the departed. Combining celebration, transmission and solidarity, MEXA makes theatre into a living ritual, in which the stage becomes a space for sharing and recollection.

18.10 | godz. 17.00 i 20:00 | The Art of Living: The Act of Killing | reż. Barbara Kukovec, Katarina Stegnar, Urška Brodar

| Mladinsko Theatre | Rizoma Institute oraz City of Women | Słowenia

wideo Vid Hajnšek
kostiumy i scenografia Meta Grgurevič, Olja Grubić
muzyka i dźwięk Dead Tongues
reżyseria świateł Borut Bučinel
rekwizytorka Tina Krajnc
obsada Barbara Kukovec, Katarina Stegnar, Urška Brodar

Siostry Bukovec, trio aktywistek kultury, tworzą sztukę, którą mogą zabrać na wieś – do miejsca, z którego się wywodzą. Próbują ze swoimi kosmopolitycznymi, feministycznymi spektaklami dotrzeć do każdej słoweńskiej wioski. Ku ich wielkiemu zaskoczeniu wieś przyjmuje je z otwartymi ramionami i sercami pełnymi historii z życia. A potem zaczynają dziać się dziwne rzeczy. W pobliżu pewne dziecko znajduje na stercie obornika fragment kobiecej dłoni. Zupełnie jak w filmie.

Rzeczywistość wdziera się w spektakl, a Siostry Bukovec ruszają z prawdziwą misją. Misją przeciwko patriarchatowi, przemocy i kobietobójstwu.

Wzywają swoje sojuszniczki i sojuszników, sąsiadów, krewnych, studentów. Zakładają spodnie. Rozcinają je. Chwytają za broń. Zajmują przestrzeń przed kościołami, szkołami i remizami strażackimi. Chwytają za łopaty. Kopią groby. Stają przed domami. Unoszą transparenty. Zajmują pozycje. Powiewają flagami z dachów.

Nie będą już milczeć. My również nie będziemy milczeć. Sterta wreszcie przemówiła.

pokazy z napisami w języku polskim i angielskim

[ENG]

The Bukovec Sisters, a trio of cultural activists, make art they can take to the countryside, to the place of their origin. They try to push their cosmopolitan feminist performances into every Slovenian village, and, to their great surprise, the village accepts them with open arms and hearts full of life stories. And then weird things begin to happen. Nearby, a child finds a part of a woman’s hand in a pile of manure. Just like in a film. Reality interferes with the performance, and the Bukovec Sisters set off on a real mission. A mission against patriarchy, violence and femicide. They call their allies, neighbours, relatives, students. They put on pants, cut them. They grab their guns, occupy spaces in front of churches, schools and fire stations. They grab shovels, they dig graves. They stand in front of houses. Hold up their signs. Deploy into positions. Wave flags from the rooftops. They will no longer be silent. We will no longer be silent. The pile has finally spoken.

19.10 | godz. 19.00 | Syn, matka i ojciec siedzą przy stole i długo milczą | reż. Viktoria Dulak

| Teatr Wybrzeże w Gdańsku

autor Ivor Martinić
przekład z języka chorwackiego Gabriela Abrasowicz
reżyseria Viktoria Dulak
scenografia i kostiumy Bartłomiej Kruk
muzyka Bartosz Jędraś
reżyseria światła Michał Wojtasik
ruch sceniczny Aleksandra Kuś
inspicjentka-suflerka Weronika Mathes
asystentka reżyserki Izabela Baran
obsada
Izabela Baran, Grzegorz Gzyl, Katarzyna Kaźmierczak, Kacper Sasin

Wyobraź sobie, że państwo pyta cię, co zrobisz, kiedy nadejdzie katastrofa. A potem wyobraź sobie, że największa katastrofa wydarzyła się znacznie wcześniej – przy rodzinnym stole.

W dramacie Ivora Martinića jedno pytanie zawarte w formularzu przygotowanym na wypadek kryzysu wystarcza, by uruchomić lawinę wspomnień, pretensji i przemilczeń. Bohaterowie wracają do tych samych gestów, tych samych historii i rodzinnych ról, jakby ich powtarzanie mogło zatrzymać rozpad świata, który budowali przez lata.

Spektakl Viktorii Dulak nie szuka winnych ani prostych odpowiedzi. Pyta raczej o cenę bezpieczeństwa i o to, dlaczego tak często wolimy wierzyć, że nie mieliśmy wyboru. Bo może prawdziwa wolność zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy opowiadać własne życie jako historię cudzych decyzji. A największą odwagą nie jest przygotowanie się na katastrofę, lecz przyjęcie odpowiedzialności za to, co wydarzyło się na długo przed jej nadejściem.

pokaz z napisami w języku angielskim

[ENG]

Imagine the state asking you what you will do when a catastrophe arrives. And then imagine that the greatest catastrophe happens much earlier — at the family table.

In Ivor Martinić’s play, a single question from a crisis-preparedness form is enough to trigger an avalanche of memories, grievances and long‑held silences. The characters return to the same gestures, the same stories, the same family roles, as if repeating them could stop the collapse of the world they have been building for years.

Viktoria Dulak’s production does not look for the guilty or simple answers. Instead, it asks about the price of safety and why we so often prefer to believe that we had no choice. Because perhaps true freedom begins only when we stop telling our lives as stories shaped by other people’s decisions. And perhaps the greatest courage lies not in preparing for catastrophe, but in taking responsibility for what happened long before it arrived.

20.10 | godz. 18.00 i 20:30 | Bóle fantomowe | reż. Dominika Feiglewicz-Penarska

| Fundacja Migawka | Polska

reżyseria Dominika Feiglewicz-Penarska
autor tekstu i muzyki Paweł Feiglewicz-Penarski
choreografia Anna Maria Krysiak
scenografia Marcin Chlanda
konsultacje reżyserskie Anna Gryszkówna
producent Bartosz Jelonek
obsada monodram Dominiki Feiglewicz-Penarskiej

„Bóle fantomowe” to pierwszy monodram Dominiki Feiglewicz-Penarskiej, oparty na prawdziwej historii Magdaleny Sipowicz, która jako pasażerka przeżyła katastrofę kolejową pod Szczekocinami w 2012 roku. W wyniku tego tragicznego wypadku Magdalena doznała poważnych obrażeń, a jej prawa noga została amputowana. Na podstawie wielogodzinnych rozmów z Magdaleną, Paweł Feiglewicz-Penarski stworzył tekst o bólu, którego nie widać. O ciele, które pamięta. O duszy, która podróżuje. O zrozumieniu i odnalezieniu siebie.

Magdalena jest tłumaczką języka migowego, konsultantką kryzysową i motywatorką – mostem między ludźmi, ich emocjami i historiami. Teraz to jej własna, osobista opowieść staje się głosem na scenie. Głosem kobiety, która przeżyła wiele i odważyła się mówić o tym, co zazwyczaj zostaje przemilczane.

Spektakl powstał w ramach programu OFF Polska organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

czas trwania: 75 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim
| godz. 18.00 – pokaz z audiodeskrypcją i napisami w języku angielskim
| godz. 20:30 – pokaz z tłumaczeniem na PJM i napisami w języku polskim

[ENG]

„Phantom Pains” is a first monodram by Dominika Feiglewicz-Penarska, based on a real story of Magdalena Sipowicz, who as a passanger survived train crash in Szczekociny in 2012. As a result of this tragic accident Magdalena sustained serious injuries, and her right leg was amputated. Based on hours of conversations with Magdalena, Paweł Feiglewicz-Penarski created a screenplay about invisible pain. About a body that remembers. About a soul that travels. About understanding and finding oneself.

21.10 | godz. 19.00 | Internat | reż. Paweł Łysak

| Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

autor Serhij Żadan
przekład Michał Petryk
reżyseria Paweł Łysak
adaptacja, dramaturgia Paweł Sztarbowski, Łukasz Chotkowski
scenografia Robert Rumas
kostiumy i współpraca scenograficzna Mateusz Stępniak
wideo Artur Sienicki
światło Jacqueline Sobiszewski
muzyka Dominik Strycharski
asystent reżysera Mateusz Czwartosz
inspicjentka, suflerka Anna Królikowska
obsada
Ewa Audykowska-Wiśniewska, Agnieszka Skrzypczak, Sambor Czarnota, Mateusz Czwartosz, Krzysztof Wach, Andrzej Wichrowski, Kacper Męcka (gościnnie)

Jeszcze półtora roku temu Pasza – po prostu nauczyciel: bezpartyjny, pracujący w byle jakiej – ale zawsze – budżetówce, chodził do pracy, a wieczorami i w wakacje dawał korepetycje. Na życie wystarczało, cała reszta mało go obchodziła. Zeszłej zimy zrobiło się zupełnie źle. Coś się zmieniło w powietrzu, jakby naelektryzowało – wszyscy mówili tylko o polityce i oglądali wiadomości, które po prostu przerażały.  A teraz? Teraz Pasza musi wyciągnąć Małego z internatu. Iść po niego do samego środka piekła.

Adaptacja głośnej powieści Serhija Żadana to podróż w głąb ludzkiego doświadczenia XXI wieku – historia dojrzewania do odpowiedzialności za słabszych, do własnego zdania, do słuchania, do miłości. Opowieść o tęsknocie za zwykłym życiem, gdzie wszystko jest na swoim miejscu, a poranki są pełne domowych kłopotów. O godności i braku strachu. O wracaniu do siebie.

czas trwania: 110 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim

[ENG]

Just a year and a half ago, Pasha was simply a teacher: unaffiliated with any political party, working an unremarkable—but steady—public-sector job. He went to work every day and gave private lessons in the evenings and during the school holidays. He earned enough to get by, and cared little about anything else. Last winter, things suddenly went badly wrong. Something changed in the air, as though it had become electrically charged—everyone talked about nothing but politics and watched news reports that were simply terrifying. And now? Now Pasha has to get the Boy out of the boarding school. He has to go and find him in the very heart of hell.

This adaptation of Serhiy Zhadan’s acclaimed novel is a journey deep into the human experience of the twenty-first century—a story of growing into responsibility for those who are more vulnerable, finding one’s own voice, learning to listen, and learning to love. A tale of longing for an ordinary life in which everything is in its proper place and mornings are filled with everyday domestic worries. A story about dignity, courage, and finding one’s way back to oneself.