07.11 | piątek | g. 19:00 | Teatr Polski w Bydgoszczy
KUP BILET

Teatr Polski im. H. Konieczki w Bydgoszczy

reżyseria i tekst Eugenia Balakireva
dramaturgia Weronika Zajkowska
scenografia i kostiumy Jerzy Basiura
muzyka Uladzislau Shaban
choreografia Magdalena Kawecka
wideo i światła Jakub Kotynia
producentka Magdalena Niedźwiecka
inspicjent, asystent reżyserki Adam Pakieła

obsada Zhenia Doliak, Michał Jan Meller, Jerzy Pożarowski, Michalina Rodak, Irena Sierakowska

Kim naprawdę była mityczna Medea? Zbrodniarką, matką, ofiarą, boginią?

Wychodząc od klasycznej tragedii Eurypidesa, twórcy i twórczynie bydgoskiego spektaklu szukają nowego sposobu na opowiadanie losów tej postaci, próbując zobaczyć w niej nie symbol, a historię podejmowanych wyborów, ciężarów, z którymi się zmagała, oraz zdradzonej miłości, nie tylko tej romantycznej, ale również rodzicielskiej i własnej.

Zanim Eurypides stworzył najbardziej rozpoznawalną wersję historii o Medei, pojawiały się inne, mniej drastyczne – takie, które stawiały liczne znaki zapytania dookoła tragedii, do której rzekomo miała doprowadzić Medea. Po dramacie Eurypidesa pojawiły się kolejne próby interpretowania i przyglądania się prawdzie o naturze postaci. Niekiedy stawała się rozwścieczoną czarodziejką, zazdrosną o Jazona, a innym razem – jak na obrazie Anselma Feuerbacha – była świętą, kochającą matką.

To właśnie te spojrzenia, różnorodne i wielowarstwowe, stają się głównym tematem spektaklu. Co kryje się za kategoriami ocen, za potrzebą nazwania i ugruntowania konkretnej interpretacji? Co sprawia, że ludzkość tak uporczywie szuka postaci, którym można przypisać absolutne zło – zwłaszcza w kontekście społecznym i historycznym? Kim może się stać  Medea, jeśli zobaczymy w niej to, czego wcześniej nawet nie podejrzewaliśmy?

Spektakl współfinansowany przez Akademię Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie w ramach programu Fundusz na Start

[ENG]

Who was the mythical Medea, truly? A murderer, a mother, a victim, a goddess?

Starting from Euripides’ classical tragedy, the creators seek a new way to tell the story of this legendary figure – not as a symbol, but as a woman making choices, carrying burdens, and facing the pain of betrayed love. Not only romantic love, but also maternal love, and love of self.

Before Euripides wrote the most recognizable version of Medea’s story, there were others, less brutal, more ambiguous, that questioned the tragedy she was said to have caused. After Euripides, new interpretations emerged, each probing the truth of Medea’s nature. At times she became a furious sorceress, jealous of Jason; at others, as in Anselm Feuerbach’s painting, she appeared as a saint, a loving mother.

It is precisely these shifting, multifaceted perspectives that form the heart of this performance. What lies behind our need to judge, to define, to anchor a single interpretation? Why does humanity persist in seeking figures onto whom it can project absolute evil – especially within a social and historical context? And who might Medea become if we allow ourselves to see in her what we have never dared to imagine before?

Czas trwania: 105 minut bez przerwy.
Spektakl przeznaczony dla widzów 16+. Wulgarny język, przemoc na scenie, przemoc psychologiczna, podjęty zostaje temat aborcji

08.11 | sobota | g. 19:00 | Teatr Kameralny w Bydgoszczy
KUP BILET

Slovensko mladinsko gledališče | Słowenia

reżyseria Oliver Frljić
dramaturgia Goran Injac
scenografia Igor Pauška
kostiumy Slavica Janošević
asystent reżysera Bor Ravbar
asystent scenografa Demijan Pintarič
konsultacja choreograficzna Dragana Alfirević
reżyseria światła Kristina Kokalj
wybór muzyki Oliver Frljić
reżyseria dźwięku Sven Horvat
konsultacja językowa Mateja Dermelj
inspicjent Liam Hlede

obsada Lina Akif, Daša Doberšek, Klemen Kovačič, Draga Potočnjak, Matej Recer, Blaž Šef, Vito Weis

Inkubator – ostatni ratunek dla kruchych noworodków – staje się brutalną miarą człowieczeństwa. Podtrzymuje przy życiu tych, którzy są zbyt mali, by przetrwać samodzielnie, odtwarzając schronienie łona matki z kliniczną precyzją. Ale co się stanie, gdy maszyny się zatrzymają?

Spektakl, czerpiąc z przerażającej rzeczywistości szpitala Al-Shifa w Gazie, gdzie noworodki walczą o życie w ciemnościach, zdziera zasłonę nagłówków gazet i wtrąca nas do sali, w której życie i śmierć współdzielą oddech.

[ENG]

The incubator – a lifeline for fragile newborns – becomes a brutal measure of humanity. It sustains those too small to survive alone, replicating the womb’s protection with clinical precision. But what happens when the machines stop?

Drawn from the harrowing reality of Al-Shifa Hospital in Gaza, where newborns fought for life under darkness and blockade, this performance strips away the distance of headlines and forces us into the room where life and death share the same breath.

Czas trwania: 85 minut bez przerw.
Proponowany wiek publiczności: 16+. Spektakl zawiera sceny przemocy, nagości oraz treści wrażliwe.

09.11 | niedziela | g. 20:00 | Teatr Polski w Bydgoszczy
10.11 | poniedziałek | g. 18:00 | Teatr Polski w Bydgoszczy
KUP BILET

reżyseria, scenariusz Jéssica Teixeira
kierownictwo artystyczne Chico Henrique
kierownictwo muzyczne i gitara Luma
kierownictwo techniczne i reżyseria świateł Jimmy Wong
zastępstwo przy montażu i obsłudze oświetlenia: Dara Duarte
reżyseria wideo/fotografii Ciça Lucchesi
przygotowanie ciała Castilho
zabumba (instrument) Juliano Mendes
inspicjent Aristides Olivera
produkcja Rodrigo Fidelis, Gabi Gonçalves and KhazarMasoumi – Corpo Rastreado International Distribution: Corpo a Fora and Farofa

obsada Jéssica Teixeira

„Czy potrafisz wyobrazić sobie siebie w wieku 100 lat?”

Bazując na tym właśnie pytaniu, „MONGA” zaprasza do refleksji nad własnym życiem i poszukiwania odpowiedzi: kiedy przestaliśmy marzyć i porzuciliśmy wizje przyszłości?

Jéssica Teixeira, sięgając po środki teatralne i psychoanalizę, splata swoją pracę z historią Julii Pastrany – Meksykanki nazywanej „kobietą-małpą”, która stała się jedną z inspiracji dla Freak Shows (freak show /ˈfriːk ʃəʊ/ niewielki jarmarczny pokaz, którego uczestnicy płacą za to, by zobaczyć ludzi lub zwierzęta o dziwnych cechach fizycznych (Oxford English Dictionary)).

Aktorka przywołuje 26 lat życia Pastrany – nieludzkie warunki, w których musiała pracować na scenie jako tancerka, piosenkarka i performerka, a także 153 lata po jej śmierci, gdy jej ciało wciąż było obiektem sensacji i chciwości na całym świecie. Te dwie czasowe i geopolityczne linie splatają się w poetyczne i niepokojące supły dramaturgii „MONGI”, która tym razem nie ściga widzów, by pochwycić tych, którzy nie mogą uciec – słabszych, potykających się, pozostających w tyle.

Ryzyko tej inscenizacji wynika z bezwstydności Jéssiki Teixeiry: uznając siebie za obcą w życiu, na scenie staje się coraz bardziej oswojona właśnie dlatego, że pozostaje obcą. Oddaje spojrzenia, odbija je i obnaża widzów, wydobywając na powierzchnię horror psychologiczny – z domieszką nerwowego śmiechu i zakłopotania.

[ENG]

‘Can you imagine yourself at 100 years old?’ Based on this first question, ‘MONGA’ invites people do delve into their lives in an attempt to untie some knots: when were imaginations castrated and future prospects abandoned? To this end, Jéssica Teixeira, using multiple theatrical tools and psychoanalytical resources, joins forces with the story of Julia Pastrana, a Mexican woman who was commonly known as a monkey-woman and became one of the great inspirations for Freak Shows. The actress evokes the 26 years of Julia Pastrana’s life and her inhuman working conditions on stage as a dancer, performer and singer, and her 153 years after death from exposure, greed and sensationalism around the world. These two temporal and geopolitical curves give poetic and disturbing knots to the dramaturgy of ‘MONGA’, which this time doesn’t run after the audience to capture the one who can’t run, the one who falls or the weakest. The staging of ‘MONGA’ is risky because of Jéssica Teixeira’s shamelessness: assuming herself to be a stranger in life and, on stage, becoming more and more naturalised for being a stranger. The actress and director returns the stares, mirroring and stripping those watching, bringing the genre of psychological horror to the surface with doses of nervous laughter and embarrassment.

Czas trwania: 90 minut.
Spektakl przeznaczony dla widzów: 18+. 

10.11 | poniedziałek | g. 20:15 | Teatr Kameralny w Bydgoszczy
KUP BILET

Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego w Radomiu

autor tekstu Radosław B. Maciąg
koncepcja i reżyseria Radosław B. Maciąg
scenografia, światło, kostiumy Dominika Nikiel
ruch sceniczny Karolina Rentflejsz
opracowanie muzyczne Tomasz Kucharczyk
wokal Natalia Samojlik
inspicjentka Magdalena Boduła

obsada Izabela Brejtkop, Iwona Pieniążek, Natalia Samojlik, Piotr Kondrat, Filip Łannik, Mateusz Paluch

„Tęsknię za domem” to opowieść o trudnych powrotach do domu, o problemach dojrzewających w cieniu nieobecności, o ucieczce, odpowiedzialności i cenie osobistego sukcesu. To wnikliwa i pełna czułości refleksja o rodzinie, dotkniętej skutkami transformacji ustrojowej. Radosław B. Maciąg, autor i reżyser wywodzący się z podradomskich Pionek, na podstawie własnych doświadczeń kreśli wielopokoleniowy obraz mieszkańców post-robotniczego miasta, próbujących odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

[ENG]

„Longing for Home” is a story about the difficult return home, about problems that grow in the shadow of absence, about escape, responsibility, and the price of personal success. It is a poignant and tender reflection on a family affected by the consequences of systemic transformation. Radosław B. Maciąg, the author and director hailing from Pionki near Radom, draws on his own experiences to paint a multigenerational portrait of the residents of a post-industrial town struggling to find their place in a new reality.

Czas trwania: 130 minut (w tym 1 przerwa).