Michał Borczuch

Michał Borczuch urodził się 2 VI 1979 r. w Krakowie.

Najpierw wybrał Wydział Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych. Absolwent krakowskiej PWST na Wydziale Reżyserii. Zadebiutował “KOMPOnentami” Małgorzaty Owsiany, które zostały włączone do repertuaru Starego Teatru w 2005 r. Na studiach reżyserskich był asystentem Krystiana Lupy przy “Czarodziejskim flecie” Mozarta, którego premiera odbyła się w Theater an der Wien w 2006 r. Z Patricem Chéreau reżyser pracował rok w ramach stypendium The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative.

Trzykrotnie nominowany do Paszportów POLITYKI, najważniejszego tygodnika opiniotwórczego w Polsce. Kapituła Paszportów POLITYKI tak uzasadniała swój wybór: “wrażliwość, która pozwala stwarzać teatralne światy niezwykłe, nieoczywiste, zaskakujące, ale zawsze bardzo osobiste, a także unikatowa metoda pracy z aktorem, która owocuje jedynymi w swoim rodzaju kreacjami na granicy błazeństwa i dotkliwego obnażenia”. Michał Borczuch zapraszał do spektakli m.in. dzieci upośledzone społecznie i osoby autystyczne. “Lepiej tam nie idź” (2013) powstało m.in. przy udziale dzieci z Domu Dziecka w Szamocinie, które współtworzyły scenografię, światła i materiały audiowizualne do spektaklu. Dziecięca perspektywa posłużyła do opisu kapitalizmu polskich peryferiów. W “Paradiso” (2014) teatralny dialog między profesjonalnymi aktorami i amatorami z różnym spektrum autyzmu przerodził się w humanistyczną przypowieść zaskakującą nowatorstwem.

W 2007 r. zaczęto mówić o “aktorach Borczucha”. Marta Ojrzyńska w “Lulu” Franka Wedekinda wykreowała postać małoletniej prostytutki, bez epatowania patologiczną seksualnością. Borczuch po raz pierwszy w Polsce sięgnął po nieocenzurowaną wersję dramatu Wedekinda, ale zachował w spektaklu dystans wobec naturalistycznej opowieści. Krzysztof Zarzecki w “Werterze” (2009) stworzył rolę widma z epistolarnej powieści Goethego. Życiowa postawa romantycznego bohatera stała się ośmieszoną pustą pozą, ale jednocześnie egzystencjalnym doświadczeniem “człowieka bez właściwości” i outsidera naraz.

W 2009 r. Michał Borczuch wyreżyserował w Warszawie “Portret Doriana Graya” Oscara Wilde’a. Inspirujący się estetyką campu twórca sportretował współczesne pokolenie wielkomiejskich 30-latków. Zrealizowany w TR Warszawa spektakl miał być dowodem na powrót do formy jednej z najważniejszych polskich scen. W 2010 r. powstała “Metafizyka Dwugłowego Cielęcia” S. I. Witkiewicza. Aneta Kyzioł pisała wtedy w POLITYCE: “Jeśli >>Bzik tropikalny<< Grzegorza Jarzyny w tym samym teatrze przed 13 laty był portretem upadku świata wartości i narodzin chaosu, to >>Metafizyka dwugłowego cielęcia<< Michała Borczucha pokazuje następstwa tego procesu dla kolejnego pokolenia.”

Rok 2012 przyniósł debiut Michała Borczucha na deskach teatru Schauspielhaus w Duesseldorfie. Reżyser pokazał “Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” Swietłany Aleksijewicz, której bohaterkami są żołnierki walczące w butach na obcasach za ojczyznę. Do niemieckiego projektu reżyser po raz pierwszy zaprosił dramaturga Tomasza Śpiewaka. Owocami ich współpracy są m.in. “Zachodnie wybrzeże. Powrót na pustynię” Bernard-Marie Koltesa (2013) – spektakl obliczony na konsekwentne wybijanie widza z rytmu i przyzwyczajeń. We wcześniejszym “Hansie, Dorze i Wilku” (2012) Borczuch „przypuścił frontalny atak na ukształtowaną przez Zygmunta Freuda współczesną kulturę >>analizy<<” (Joanna Wichowska).

Jako stypendysta The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative (programu dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata) Borczuchowi udało się zbudować partnerską relację z Patricem Chéreau, francuskim reżyserem teatralnym i filmowym. Twórcy, różniący się w podejściu do tekstu i sposobie prowadzenia historii, znaleźli wspólny mianownik w dociekaniu natury i celu teatru jako sztuki. Pod koniec programu mentorskiego Borczuch, jako jeden z siedmiu wyselekcjonowanych twórców z całego świata, zaprezentował w Wenecji pierwsze przymiarki do spektaklu “Apokalipsa”, który miał później premierę w Nowym Teatrze w Warszawie (2014). Bohaterowie to Pier Paolo Pasolini, Oriana Fallaci i Kevin Carter – wybitni i jednocześnie małostkowi krytycy kultury i społeczeństwa, w którym żyli i umierali. Spektakl został nagrodzony Grand Prix na festiwalu Boska Komedia 2015.

W 2015 wyreżyserował “Fausta” opartego na tekście Goethego w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Główna idea związana z “niewidzialnością metafizycznych stanów” została wyrażona na scenie w relacji między profesjonalnymi aktorami i grupą niewidomych.
W 2015 roku zadebiutował w operze, reżyserując w Operze Narodowej w Warszawie “Requiem for an Icon” i “Voyagera”- dwie kameralne, współczesne opery młodych polskich kompozytorów.
W 2015 wyreżyserował “Dramaty Księżniczek” E. Jelinek w Mladinsko Theatre w Lubljanie. Pracuje w teatrach w Polsce (Warszawa, Kraków, Bydgoszcz, Wrocław) i za granicą (Monachium, Bazylea, Düsseldorf, Lubljana)
W 2016 roku powstał spektakl “Wszystko o mojej matce”- tytułem luźno nawiązujący do filmu Pedro Almodovara, a budujący historię z relacji dwóch synów Michała Borczucha i Krzysztofa Zarzeckiego o ich matkach, które zmarły na raka w 1986 i 1998 roku. Spektakl wielokrotnie nagradzany, min. Grand Prix festiwalu Boska Komedia 2016 i Grand Prix za wystawianie polskiej sztuki wspólczesnej.

W 2017 roku Michał Borczuch zadebiutował filmem fabularnym „Warany z Komodo” pokazywanym konkursowo na festiwalach DocLisboa w Portugalia w 2018 roku, oraz Al Este Film Festival w Peru, Argentynie oraz Columbią w 2019 roku

W 2021 roku w Nowym Teatrze w Warszawie powstał spektakl “Mieszkanie na Uranie” oparty esejach Paula B. Preciado, filozofa i aktywisty grup LGBTQ.
Reżyser ucieka od dużych narracji i tak zwanych „ważnych problemów”. Trzyma się obszarów codzienności, prywatności. Odsłania doświadczenia śmierci, słabości, samozniszczenia; pilnuje ironicznej perspektywy, dowierza raczej brzydocie niż pięknu, ale wystrzega się wszelkiego dogmatyzmu także w tej kwestii.

Piotr Domalewski

Od 2010 roku zrealizował kilkanaście etiud szkolnych i filmów krótkometrażowych, prezentowanych na festiwalach w Polsce i za granicą. Autor kilkunastu sztuk teatralnych i scenariuszy filmowych, z których jeden p.t.: „Zbliżenie” został doceniony przez komisję PISF i objęty programem „Stypendium scenariuszowe” w 2015 roku. Jego scenariusz p.t.: „Sześćdziesiąt kilo niczego” został zrealizowany w ramach prestiżowego programu „30 minut” Studia Munka, wspierającego młodych, obiecujących reżyserów. Sztuka „Pięć metrów kwadratowych” jego autorstwa zdobyła Nagrodę Publiczności w finale VII edycji konkursu na polski dramat współczesny „Metafory Rzeczywistości”. Sztuka p.t.: „Cisza” wyróżniona przez jury VIII edycji konkursu „Metafory Rzeczywistości”, została zrealizowana jako teatr telewizji w ramach programu TEATROTEKA WFDiF. Ponadto jest autorem konceptu serialowego p.t.: „Bezwstydni”, który został zakwalifikowany do programu „Canal + Series Lab”, organizowanego przez Canal + i Mistrzowską szkołę reżyserii filmowej Andrzeja Wajdy. W 2017 powstał jego debiutancki film fabularny pod tytułem „Cicha Noc” wyprodukowany przez Studio Munka. Film zdobył Grand Prix 42. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz 10 statuetek przyznawanych przez Polską Akademię Filmową „Orły”. Jego film „Jak Najdalej Stąd” (premiera na festiwalu San Sebastian International Film Festival) zdobył kilkanaście nagród na festiwalach w Polsce oraz kilkadziesiąt nagród na festiwalach zagranicznych w tym Grand Prix festiwali w Arras, Le Mons, Pekinie, Delhi, Cottbus, Berlinie. Jego trzeci film pełnometrażowy p.t. „Hiacynt” wyprodukowany dla Netflix, zdobył trzy nagrody na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Grand Prix Festiwalu Camerimage w konkursie polskim. Jest laureatem Paszportu Polityki w kategorii Film. Jego największym marzeniem jest zrealizowanie kolejnej części sagi Gwiezdne Wojny.

Jakub Skrzywanek

Reżyser, autor, twórca instalacji performatywnych, dyrektor artystyczny Teatru Współczesnego w Szczecinie.

Urodzony 25.02.1992 roku we Wrocławiu, absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, oraz kursu DOKPRO w Mistrzowskiej Szkole Wajdy.

Od czasu debiutu spektaklem „Cynkowi Chłopcy” w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, nagrodzonego Grand Prix na Festiwalu Pierwszy Kontakt w Toruniu i M-Teatr w Koszalinie, kolejne jego spektakle stale goszczą na najważniejszych polskich festiwalach i zajmują czołowe miejsca w rankingach przygotowywanych przez najważniejszych polskich krytyków. Stale współpracuje m.in. Teatrem Powszechnym w Warszawie, Teatrem Polskim w Poznaniu oraz Teatrem Współczesnym w Szczecinie.

W głośnym Kordianie (Teatr Polski w Poznaniu) opowiadał m.in. o przemocy wobec kobiet. W ramach obchodów Roku Antyfaszystowskiego zapoczątkował „Tryptyku o przemocy”, który otwierał przygotowany w Teatrze Powszechnym spektakl „Mein Kampf”, gdzie po raz pierwszy w historii inscenizując te książkę na scenie teatralnej podjęto bezpośrednią polemikę z manifestem nazistowskim Adolfa Hitlera, co odbiło się szerokim echem nie tylko w Polsce, ale też poza granicami, gdzie spektakl Skrzywanka był bardzo pozytywnie odbierany m.in. przez Financial Times, New York Times, Der Freitag, Jerusalem Post, czy L’Espresso. Dziś spektakl prezentowany jest na prestiżowych festiwalach międzynarodowych m.in Bergman Festival w Sztokholmie. Ostatnie spektakle oscylują w temacie rekonstrukcji podważając biografie ważnych społecznie i kulturowo figur. W „Opowieściach niemoralnych” (Teatr Powszechny), odtwarzano gwałt Romana Polańskiego na trzynastoletniej dziewczynce, którego ten dokonał w 1977 roku w willi należącej do Jacka Nickolsona, zaś w „Śmierci Jana Pawła II” (Teatr Polski w Poznaniu), w naturalistyczny sposób przedstawiono ostatnie godziny życia Karola Wojtyły.

W swojej pracy, poza działaniem artystycznym, bardzo istotne są dla niego działania społeczne oraz edukacyjne i pedagogiczne. Jest autorem spektakli dla dzieci i młodzieży, oraz często prowadzi warsztaty skupiające się na pracy z grupami, o których teatr często zapomina. To tak powstał przygotowany z Teraz Poliż! pierwszy w Polsce serial podcastowy o lasach nieheteronormatywnej rodziny „Famila”, a także nagrodzony na międzynarodowym festiwalu Korczak spektakl dokumentalny stworzony z młodzieżą „To my jesteśmy przyszłością!”.

Skrzywanek jest autorem dramatów „Pogrom alfonsów, Warszawa 1905”, oraz „To my jesteśmy przyszłością!”. Oba teksty docenione zostały w konkursie – Gdyńska Nagroda Dramaturgiczna, znajdując się w gronie tekstów zakwalifikowanych do półfinałów. Dwukrotnie był stypendystą Prezydenta Miasta Wrocławia, oraz „Laboratorium Nowego Teatru” Teatru Nowego w Krakowie.

Magda Szpecht

Magda Szpecht – urodzona w 1990 roku w Jeleniej Górze artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. W swojej pracy łączy działalność researchową i aktywistyczną, a główne tematy jej prac to feminizm i nowe technologie.

Małgorzata Wdowik

Małgorzata Wdowik – studiowała reżyserię teatralną na Akademii Teatralnej w Warszawie oraz jest absolwentką wiedzy o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Odbyła roczne stypendium naukowe w Theater Institute w Giessen, na wydziale Choreography and Performance.

Reprezentowała Polskę na Prague Quartiennale’15 z projektem “The Boundaries of Landscape”, projekt został nominowany do nagrody Promising
Student Talent. Kolejna odsłona tego projektu “If you lived here” została wyprodukowana i zaprezentowana w Mousonturm we Frankfurcie.

Wraz z kolektywem K.A.U zrealizowała projekt “Transit Monumental” w ramach festiwalu SpielArt. Ich wspólny projekt “Fiasko” został nagrodzony niemieckim stypendium Doppelpass a jego finał miał miejsce w marcu 2018 w Staatstheater w Darmstadt.

W TR Warszawa zrealizowała spektakl “Piłkarze” , który dostał główną nagrodę na Festiwalu Młodej Reżyserii w Krakowie a także spektakl “Strach”(premiera kwiecień 2018). W sezonie 2016/2017 wyreżyserowała spektakl “Dziewczynki” w Teatrze Studio. A w sezonie 2018/2019 zrealizowała spektakl “Gniew” drugą część trylogii dotyczącej reprezentacji emocji w teatrze. W Teatrze Starym w Krakowie zrealizowała spektakl „Głębiej”. Jej ostatnia premiera „Wstyd” odbyła się w luty 2021 w Nowym Teatrze w Warszawie. Ukończyła studia w DAS Theater w Amsterdamie projektem “She was a friend of someone else”.

Stań się częścią Festiwalu Prapremier 2022. Oświecenie – poszukujemy wolontariuszek i wolontariuszy!

Jeśli chcesz działać w twórczym środowisku, poszukujesz nowych wyzwań, lubisz obcować ze sztuką – to właśnie Ciebie szukamy.

Będziemy potrzebować Twojego wsparcia przy organizacji:
Biura Festiwalowego – to tu praca wre przez cały dzień. Biuro Festiwalowe to punkt informacyjny i sprzedażowy FPP, w którym uczestnicy, goście i widzowie mogą otrzymać pakiet informacyjny, zakupić festiwalowe gadżety czy spotkać się i porozmawiać. Biuro Festiwalu to także najważniejsze wsparcie i zaplecze dla pracowników TPB.
Działu Komunikacji i Działu Artystycznego – wsparcie przy obsłudze biura prasowego, koordynacja wywiadów, towarzyszenie artystom i twórcom obecnym na Festiwalu, copywriting, fotoreportaż, dystrybucja materiałów promocyjnych – to tylko niewielki zakres promocyjnego „to do” w czasie Festiwalu. Jeśli interesuje Cię praca w komunikacji i marketingu, social media nie mają przed Tobą tajemnic, a dodatkowo posługujesz się płynną angielszczyzną lub językiem ukraińskim – to idealny wybór dla Ciebie.

Informacje praktyczne:
Zgłoszenia przyjmujemy do dnia 29 września za pośrednictwem formularza dostępnego poniżej (lub tutaj: https://forms.gle/EaFbSqrUGTVD4y1Q7)
Do 4 października skontaktujemy się z Tobą i zaprosimy na obowiązkowe spotkanie organizacyjne.

XXI. edycja Festiwalu Prapremier odbędzie się w dniach 14-29 października 2022.

Wolontariat FPP może być okazją do zrealizowania praktyk studenckich czy zdobycia dodatkowych punktów w szkole. Po zakończeniu Festiwalu otrzymasz od nas odpowiednie zaświadczenie.

Zapewniamy ubezpieczenie NNW.

Wspierając nas, będziesz miał* przede wszystkim okazję, by poznać branżę i zobaczyć jak wygląda organizacja imprezy „od kulis”. Dołącz do nas!

FORMULARZ

23.10 | 17:00 | SPOTKANIE Z FINALISTKAMI AURORY. NAGRODY DRAMATURGICZNEJ MIASTA BYDGOSZCZY | prow. Agata M. Skrzypek

Korzystając z wieloletnich doświadczeń rozmów z twórczyniami i twórcami spektakli oraz autorkami i autorami szkiców scenicznych zaproszonych
na Festiwal Prapremier, Teatr Polski w Bydgoszczy kontynuuje tę formułę wymiany doznań estetycznych i intelektualnych w tegorocznej edycji FPP Oświecenie oraz w ramach konkursu AURORA. Nagroda Dramaturgiczna Miasta Bydgoszczy.

W spotkaniu wezmą udział finalistki II. Edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy, które wyłoniła czteroosobowe jury w składzie: Davit Gabunia, Julia Holewińska, Veronika Skliarowa oraz Agnieszka Lubomira Piotrowska.

Twórczynie opowiedzą o swoich doświadczeniach związanych z dramatopisarstwem, o inspiracjach, motywacjach i planach związanych
z dramatopisarstwem.

Rozpoczęły się próby do pokazu rezydencyjnego Mikity Iłinczyka

Swoją rezydencję artystyczną w Teatrze Polskim w Bydgoszczy rozpoczął Mikita Iłinczyk – laureat ubiegłorocznej, pierwszej edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy za sztukę „Dark Room”!

Rezydencja teatralna Mikity Iłinczyka realizowana podczas tegorocznej, XXI edycji Festiwal Prapremier jest jednocześnie nagrodą specjalną przyznaną przez Dyrekcję Teatru Polskiego podczas ubiegłorocznej gali AURORY.

Próby do pokazu rezydencyjnego właśnie się rozpoczęły, a sam spektakl będzie można zobaczyć w ramach XXI Festiwalu Prapremier – szczegóły wkrótce!

Finalistki 2. edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy

[PL]

Jury 2. edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy w składzie: Davit Gabunia, Julia Holewińska, Agnieszka Lubomira Piotrowska, Veronika Skliarova, po przeczytaniu 195 utworów z 15 krajów postanowiło zakwalifikować do finału:

 

Staša Bajac “Ta będzie taka sama”, tytuł oryginalny: «Ova će biti ista» (Serbia)

Marta Sokołowska “Proszę, niech zapanuje pokój.” (Polska)

Luda Tymoshenko “Pięć pieśni Polesia”, tytuł oryginalny: «ПЯТЬ ПІСЕНЬ ПОЛІССЯ» (Ukraina)

Elise Wilk “Zniknięcia”, tytuł oryginalny: «Disapariţii» (Rumunia)

Nina Zakhozhenko “Ja, wojna i plastikowy granat” tytuł oryginalny «Я, війна і пластикова граната» (Ukraina)

 

Jury pragnie także wyróżnić i rekomendować do wystawienia teatrom w Polsce i zagranicą następujące sztuki:

Stefan Aleksic „A Feast” (Serbia)

Maria Belkovich „Любое место, где остались следы” (Białoruś)

Andrij Bondarenko „Синдром уцілілог” (Ukraina)

Danilo Brakočević „The Highflyer” (Serbia)

Iva Brdar „And If I Don’t Behave Than What” (Serbia)

Beniamin M. Bukowski „Dzieciątko z Charkowa” (Polska)

Michał Buszewicz „Edukacja seksualna” (Polska)

Tijana Grumić „Do birds have the capacity for fun?” (Serbia)

Olga Grzelak „Myszy” (Polska)

Anka Herbut „Rohtko” (Polska)

Daria Kubisiak „Wyparte” (Polska)

Lena Kudayeva „Один день” (Ukraina)

Lena Laguszonkowa „Mój sztandar zasikał kotek”, tytuł oryginalny: «МОЁ ЗНАМЯ ОБОСЦАЛА КОШЕЧКА» (Ukraina)

Marian Mahor „Przybysz” (Polska)

Przemysław Pilarski „Pośród gospodarstw” (Polska)

Wojciech Rodak „cHIMera” (Polska)

Andreea Ioana Tănase „98% (the right decision)” (Rumunia)

Marcin Teodorczyk „Jura z Placu Napoleona” (Polska)

 

[EN]

The jury of 2nd edition of AURORA. The Dramatic Award of the City of Bydgoszcz composed of: Davit Gabunia, Julia Holewińska, Agnieszka Lubomira Piotrowska, Veronika Skliarova, having read 195 works from 15 countries decided to qualify for the final:

Staša Bajac „Ova će biti ista” („This one will be the same”) – Serbia

Marta Sokołowska „Proszę, niech zapanuje pokój.” („Please, let there be peace”) – Poland

Luda Tymoshenko „ПЯТЬ ПІСЕНЬ ПОЛІССЯ” („Five songs of Polesie”) – Ukraine

Elise Wilk „Disapariţii” („Disappearing”) – Romania

Nina Zakhozhenko „Я, війна і пластикова граната” („Me, war and plastic grenade”) -Ukraine

 

Moreover, the jury would also like to distinguish and recommend the following plays for staging to theatres in Poland and abroad:

Stefan Aleksic „A Feast” (Serbia)

Maria Belkovich „Любое место, где остались следы” (Belarus)

Andrij Bondarenko „Синдром уцілілог” (Ukraine)

Danilo Brakočević „The Highflyer” (Serbia)

Iva Brdar „And If I Don’t Behave Than What” (Serbia)

Beniamin M. Bukowski „Dzieciątko z Charkowa” (Poland)

Michał Buszewicz „Edukacja seksualna” (Poland)

Tijana Grumić „Do birds have the capacity for fun?” (Serbia)

Olga Grzelak „Myszy” (Poland)

Anka Herbut „Rohtko” (Poland)

Daria Kubisiak „Wyparte” (Poland)

Lena Kudayeva „Один день” (Ukraine)

Lena Laguszonkowa „МОЁ ЗНАМЯ ОБОСЦАЛА КОШЕЧКА” (Ukraine)

Marian Mahor „Przybysz” (Poland)

Przemysław Pilarski „Pośród gospodarstw” (Poland)

Wojciech Rodak „cHIMera” (Poland)

Andreea Ioana Tănase „98% (the right decision)” (Romania)

Marcin Teodorczyk „Jura z Placu Napoleona” (Poland)

 

[RU]

Жюри 2-го выпуска АВРОРЫ. Драматургической премии г. Быдгощи в составе: Давит Габуния, Юлия Холевиньска, Агнешка Любомира Пиотровска, Вероника Склярова по прочтению 195 текстов из 15 стран приняло решение номинировать 5 финалисток:

Сташа Баяц «Эта будет такой же», оригинальное название: «Ova će biti ista» (Сербия)

Мартра Соколовска «Пожалуйста, пусть наступит мир», оригинальное название: “Proszę, niech zapanuje pokój.” (Польша)

Люда Тимошенко «Пять песен Полесья»,  оригинальное название: «ПЯТЬ ПІСЕНЬ ПОЛІССЯ» (Украина)

Элис Вилк «Исчезающая», оригинальное название: «Disapariţii» (Румыния)

Нина Захоженко «Я, война и пластиковая граната»,  оригинальное название: «Я, війна і пластикова граната» (Украина).

 

Кроме того, жюри также хотело бы отметить и рекомендовать следующие пьесы для постановки в театрах в Польше и за рубежом:

Стефан Алексич «Пир», оригинальное название: „A Feast” (Сербия)

Мария Белькович «Любое место, где остались следы» (Беларусь)

Андрий Бондаренко «Синдром уцелевшего», оригинальное название: „Синдром уцілілог” (Украина)

Данило Бракочевич «Честолюбец», оригинальное название: „The Highflyer” (Сербия)

Ива Брдар «Что, если я не буду вести себя хорошо?», оригинальное название: „And If I Don’t Behave Than What” (Сербия)

Беньямин Буковски «Младенец из Харькова», оригинальное название: „Dzieciątko z Charkowa” (Польша)

Михал Бушевич «Секс просвещение», оригинальное название: „Edukacja seksualna” (Польша)

Тияна Грумич «Умеют ли птицы веселиться?», оригинальное название: „Do birds have the capacity for fun?” (Сербия)

Ольга Гжеляк «Мыши», оригинальное название: „Myszy” (Польша)

Анка Хербут «Ротко», оригинальное название: „Rohtko” (Польша)

Дария Кубисяк «Вытеснение», оригинальное название: „Wyparte” (Польша)

Лена Кудаева «Один день» (Украина)

Лена Лягушонкова «МОЁ ЗНАМЯ ОБОСЦАЛА КОШЕЧКА» (Украина)

Мариан Махор «Прибывший, оригинальное название: „Przybysz” (Польша)

Пшемыслав Пилярски «Среди ферм», оригинальное название: „Pośród gospodarstw” (Польша)

Войцех Родак «хИМера», оригинальное название: „cHIMera” (Польша)

Андреа Иоанна Тэнасе «98% (правильное решение), оригинальное название: „98% (the right decision)” (Румыния)

Марцин Теодорчик «Юра с площади Наполеона», оригинальное название:  „Jura z Placu Napoleona” (Польша)

3.12 |Przegląd filmów dokumentalnych Krzysztofa Kieślowskiego | dzień 1

3 i 4 grudnia zapraszamy na festiwalowy przegląd filmów dokumentalnych Krzysztofa Kieślowskiego, który odbędzie się w Kinie Orzeł w Miejskim Centrum Kultury!

W ciągu dwóch dni zaprezentujemy Państwu sześć filmów dokumentalnych z dorobku jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych Krzysztofa Kieślowskiego.

3 grudnia w jednym bloku zaprezentujemy trzy filmy dokumentalne: „Fabryka”, „Siedem kobiet w różnym wieku” oraz „Robotnicy 1971: Nic o nas bez nas”.

Fabryka

czarno-biały, 35 mm, 17 min, 1970

Relacja z narad w ursuskiej fabryce traktorów skontrastowana z obrazem panujących tu warunków pracy przynosi przygnębiającą wizję funkcjonowania przedsiębiorstwa w realiach gospodarki socjalistycznej.

Siedem kobiet w różnym wieku

czarno-biały, 462 m, 15 min, 1978

Subtelne szkice do portretu siedmiu kobiet, tancerek w wieku od kilku do kilkudziesięciu lat.

Robotnicy 1971: Nic o nas bez nas

barwny, 16 mm, 46 min, 1972

Próba spojrzenia na polskich robotników początku lat siedemdziesiątych, ich codzienne problemy i troski. Po grudniowym proteście 1970 roku miejsce skompromitowanej ekipy zajął Edward Gierek i jego towarzysze, obiecujący ”nową Polskę”. Robotnicy pozostają jednak krytyczni, nieufni, nadal skorzy do buntu. Oryginalna wersja filmu nie została nigdy publicznie pokazana. Po cięciach i przemontowaniu – przy sprzeciwie autorów – powstała wersja zatytułowana ”Gospodarze”, która miała emisję w telewizji.