Mikita Ilyinchyk ze sztuką „Dark Room” wygrywa Aurorę. Nagrodę Dramaturgiczną Miasta Bydgoszczy!

 

PROTOKÓŁ Z OBRAD KAPITUŁY AURORY. NAGRODY DRAMATURGICZNEJ MIASTA BYDGOSZCZY

Z DNIA 23.10.2021 R.

 

Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy informuje, że Kapituła AURORY. Nagrody Dramaturgicznej pod przewodnictwem Swiatłany Aleksijewicz, w składzie Davit Gabunia, Marius Ivaskiewicus, Julia Holewińska, Agnieszka Lubomira Piotrowska, na posiedzeniu w dniu 23.10.2021 r., nagrodę główną, w wysokości 50 tysięcy złotych postanowiła przyznać Mikicie Ilyinchykowi za sztukę „Dark Room”.

 

Kapituła postanowiła przyznać Aurorę. Nagrodę Dramaturgiczną Miasta Bydgoszczy sztuce, która wprowadza nowy język i eksperymentalną formę do dramatu. Kapituła docenia odwagę, z jaką sztuka została napisana, a także jej aktualność i wyjątkowość tematu, a także próbę opisania pełni współczesnego świata. Aurorę. Nagrodę Dramaturgiczną Miasta Bydgoszczy otrzymuje Mikita Ilyinchyk za sztukę „Dark Room”.

 

MEETING MINUTES OF THE AURORA. THE DRAMATIC AWARD OF THE CITY OF BYDGOSZCZ

23/10/2021

 

Teatr Polski in Bydgoszcz informs that the AURORA Chapter, chaired by Swiatłana Aleksijewicz, composed of Davit Gabunia, Marius Ivaskiewicus, Julia Holewińska, Agnieszka Lubomira Piotrowska, at the session on October 23, 2021, decided to award the main prize in the amount of PLN 50,000 to Mikita Ilyinchyk for the play „Dark Room” .

 

The jury decided to award Aurora. The Drama Award of the City of Bydgoszcz for a play that introduces a new language and experimental form to the drama. The jury appreciates the courage with which the play was written, its topicality and uniqueness of the subject, as well as the attempt to describe the fullness of the contemporary world. Aurora. The Dramaturgic Award of the City of Bydgoszcz goes to Mikita Ilyinchyk for the play „Dark Room”.

 

 

ПРОТОКОЛ ЗАСЕДАНИЯ КОМИТЕТА ПРЕМИИ

«АВРОРА. ДРАМАТУРГИЧЕСКАЯ ПРЕМИЯ Г. БЫДГОЩИ»

ОТ 23.10.2021 г.

 

Польский Театр им. Иеронима Конечки в Быдгощи сообщает, что Комитет «Авроры. Драматургической премии г. Быдгощи» под председательством Светланы Алексиевич, в составе: Давит Габуния, Марюс Ивашкевичус, Юлия Холевиньска, Агнешка Любомира Пиотровска, на заседании состоявшимся 23.10.2021 г., решил признать первое место и денежную премии в размере 50 тысяч злотых Миките Ильинчику за пьесу  „Dark Room”.

 

В формулировке, обосновывающей вердикт, Комитет указывает, что пьеса Dark room “вносит новый язык и экспериментальную форму в драматургию” и по достоинству оценивает «смелость автора, а также актуальность и исключительность темы, а также попытку описания полноты современного мира».

.

Laudacja Swietłany Aleksijewicz na temat tekstów finałowych Aurory

Drodzy Przyjaciele,

 

chciałabym być dzisiaj z Wami, ale nie jest to możliwe ze względu na mój stan zdrowia. Jednak jestem z Wami – razem myślimy o autorach, którzy znaleźli się w finale. Dobrze wiem, jaką pracę trzeba wykonać, żeby znaleźć się w finale konkursu. Podobają mi się wszystkie teksty wybrane przez jury.

 

Mikita Ilyinchyk ujął mnie tym, że z jego tekstu możnaby zrobić dwa lub trzy spektakle wypełnione smutkiem, tym wszystkim czym jest życie. Dokładnie jak jego mistrz Dmitrij Krymow. Ale w przypadku Mikity nie jest to naśladowanie, tylko własna droga.

 

Tekst Michała Buszewicza “Autobiografia na wszelki wypadek” w moim mniemaniu jest o przeczuciu, o ześlizgiwaniu się człowieka w ciemność, nicość, która zwie się śmiercią. Ale czytając tę sztukę, cały czas zadaję sobie pytanie – czy to opowieść o miłości czy o śmierci? Myślę, że jednak o miłości.

 

Czytając “Matkę Gorkiego” Leny Laguszonkowej przypomniała mi się Ludmiła Pietruszewska i jej “Nocna pora”. To jest dokładnie ta sama rozpacz spowodowana barbarzyństwem naszego życia oraz wołaniem o miłość. Tekst Tijany Grumić “Nigdy nie widziałam gwiazd” to opowieść okrutna. Prawie nie do zniesienia. Jak człowiek ma to znieść? Nie wiem. Ale musi. Sama wciąż zadaję sobie to pytanie w moich książkach – czy człowiek ma siłę z tym się mierzyć? Jak jeden człowiek ma nie bać się drugiego? Jak iść dalej? Z czym iść?

 

I wreszcie “Antymedea” Lashy Bugadze. Wszystko w tej sztuce boli, wszystko jest aktualne i wieczne. Kołowrót Dobra i Zła. Wszytko to bardzo ciekawe – jak powolna jazda pociągiem przy otwartym oknie.

 

Życzę naszym autorom radosnej i pewnej drogi w Życiu!

Swietłana Aleksijewicz

 

Dear friends,

I would like to be with you today, but this is not possible because of my health. But still, I am with you – together we think about the authors who are in the final. I know exactly what work needs to be done to be in the final of the competition. I like all the plays selected by the jury.

Mikita Ilyinchyk made me feel that his text could be used to make two or three performances filled with sadness, about everything that life is. Exactly like his master Dmitry Krymov. But in the case of Mikita, it is not an imitation, but his own way.

Michał Buszewicz’s text „Autobiography Just In Case” is, in my opinion, about a gut feeling, about a man slipping into darkness or the nothingness that is called a death. But while reading this play, I keep asking myself – is this a story about love or about death? After all, I think it’s about love.

Reading „The Mother of Gorky” by Lena Laguszonkowa I was reminded of Lyudmila Petrushevskaya and her „Night time”. This is exactly the same despair caused by the barbarity of our lives and a cry for love.

Tijana Grumic’s text „I’ve never seen the stars” is a cruel story. Almost unbearable. How is a man to bear it? I do not know. But he has to. I repeatedly ask myself this question in my books – does a human have the strength to deal with it? How is one man not to be afraid of another? How to go further? What to go with?

And finally, Antymedea by Lasha Bugadze. Everything is painful, everything is current and eternal. The turn of good and bad. Everything is very interesting – as if you are going slowly on a train with an open window.

I wish our authors a happy and sure way in Life!

Swietłana Aleksijewicz

 

Дорогие друзья,

я хотела бы быть сегодня с вами, но из-за болезни это невозможно. Но в то же время я сегодня с вами – мы вместе думаем об авторах, которые попали в короткий список. Представляю, какую работу надо было сделать, чтобы подойти к финалу. Мне нравятся все пьесы, которые вы отобрали.

 

Микита Ильинчик «Даркрум» мне понравился за то, что из его пьесы можно было сделать два-три разных грустных спектакля обо всем, что есть жизнь. Как у Дмитрия Крымова, учителя Микиты. Но это совсем не подражание. Это уже свой путь.

 

Пьеса Михала Бушевича Автобиография на случай, как я ее поняла, она о предчувствии, о соскальзывании человека в темноту, в никуда, которое зовётся смертью. Но читая пьесу все время спрашиваешь себя – это рассказ о любви или о смерти? О любви, все же думаю я.

 

Читая Мать Горького Лены Лягушонковой, я вспоминала Людмилу Петрашевскую . Ее «Время ночь». Та же безысходность к варварству нашей жизни. И там же крик о любви.

 

Пьеса «Я никогда не видела звёзд» Тияны Грумич – очень жестокая вещь. Почти невыносимая. Как человеку это вынести? Не знаю. А надо. Я сама в своих книгах постоянно задаю себе этот вопрос – по силам ли это человеку? Как человеку не испугаться человека? Как идти дальше? С чем идти?

 

И наконец Антимедея Лаши Бугадзе Все очень больное, все сегодняшнее и вечное. Круговорот Зла и Добра в мире. Это все интересно – как будто едешь в медленном поезде с открытым окном.

 

Хочу пожелать нашим авторам радостного и сильного пути в Жизни!

Светлана Алексиевич

 

Festiwal Prapremier Odzyskiwanie | 16.10.2021

Rezydencje białoruskich artystów w ramach Festiwalu Prapremier

W ramach tegorocznej edycji FPP zorganizowaliśmy turnusy rekonwalescencyjne dla Artystek i Artystów białoruskich, w obecnej sytuacji politycznej przeżywających każdego dnia sytuacje graniczne. Mamy głębokie przekonanie, że właśnie ten rodzaj pomocy jest teraz naszym przyjaciołom zza wschodniej granicy najbardziej potrzebny.

Wraz z początkiem Festiwalu swoją rezydencję rozpoczęli Ekaterina Shimanovitch i Siarhei Ashukha.

Ekaterina Shimanovitch

Artystka scenografka, kostiumografka. Absolwentka Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk Pięknych. Stypendystka Programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „GAUDE POLONIA” Polska. Laureatka nagrody im. Iwana Uszakowa za scenografię (we współautorstwie z Siarhei Ashukha) za spektakl „Szlachtic Zawalnia czyli Białoruś w fantastycznych opowieściach” (2020), „Radio Prudok” (2019) oraz spektakl „Zapałki” (2018).

 

Siarhei Ashukha

Artysta scenograf. Absolwent Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk Pięknych. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „GAUDE POLONIA” Polska. Laureat nagrody im. Iwana Uszakowa za scenografię (we współautorstwie z Ekateriną Shimanovitch) za spektakl „Szlachtic Zawalnia czyli Białoruś w fantastycznych opowieściach” (2020). Zwycięzca projektu ekspozycyjnego „Salon jesienny z Belgazprombankiem”  (wspólnie z Ekateriną Szymanowicz).  Laureat stypendium Fundacji Marii Szarapowej w latach 2012-2016.