Magda Szpecht

Magda Szpecht – urodzona w 1990 roku w Jeleniej Górze artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. W swojej pracy łączy działalność researchową i aktywistyczną, a główne tematy jej prac to feminizm i nowe technologie.

Małgorzata Wdowik

Małgorzata Wdowik – studiowała reżyserię teatralną na Akademii Teatralnej w Warszawie oraz jest absolwentką wiedzy o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Odbyła roczne stypendium naukowe w Theater Institute w Giessen, na wydziale Choreography and Performance.

Reprezentowała Polskę na Prague Quartiennale’15 z projektem “The Boundaries of Landscape”, projekt został nominowany do nagrody Promising
Student Talent. Kolejna odsłona tego projektu “If you lived here” została wyprodukowana i zaprezentowana w Mousonturm we Frankfurcie.

Wraz z kolektywem K.A.U zrealizowała projekt “Transit Monumental” w ramach festiwalu SpielArt. Ich wspólny projekt “Fiasko” został nagrodzony niemieckim stypendium Doppelpass a jego finał miał miejsce w marcu 2018 w Staatstheater w Darmstadt.

W TR Warszawa zrealizowała spektakl “Piłkarze” , który dostał główną nagrodę na Festiwalu Młodej Reżyserii w Krakowie a także spektakl “Strach”(premiera kwiecień 2018). W sezonie 2016/2017 wyreżyserowała spektakl “Dziewczynki” w Teatrze Studio. A w sezonie 2018/2019 zrealizowała spektakl “Gniew” drugą część trylogii dotyczącej reprezentacji emocji w teatrze. W Teatrze Starym w Krakowie zrealizowała spektakl „Głębiej”. Jej ostatnia premiera „Wstyd” odbyła się w luty 2021 w Nowym Teatrze w Warszawie. Ukończyła studia w DAS Theater w Amsterdamie projektem “She was a friend of someone else”.

Stań się częścią Festiwalu Prapremier 2022. Oświecenie – poszukujemy wolontariuszek i wolontariuszy!

Jeśli chcesz działać w twórczym środowisku, poszukujesz nowych wyzwań, lubisz obcować ze sztuką – to właśnie Ciebie szukamy.

Będziemy potrzebować Twojego wsparcia przy organizacji:
Biura Festiwalowego – to tu praca wre przez cały dzień. Biuro Festiwalowe to punkt informacyjny i sprzedażowy FPP, w którym uczestnicy, goście i widzowie mogą otrzymać pakiet informacyjny, zakupić festiwalowe gadżety czy spotkać się i porozmawiać. Biuro Festiwalu to także najważniejsze wsparcie i zaplecze dla pracowników TPB.
Działu Komunikacji i Działu Artystycznego – wsparcie przy obsłudze biura prasowego, koordynacja wywiadów, towarzyszenie artystom i twórcom obecnym na Festiwalu, copywriting, fotoreportaż, dystrybucja materiałów promocyjnych – to tylko niewielki zakres promocyjnego „to do” w czasie Festiwalu. Jeśli interesuje Cię praca w komunikacji i marketingu, social media nie mają przed Tobą tajemnic, a dodatkowo posługujesz się płynną angielszczyzną lub językiem ukraińskim – to idealny wybór dla Ciebie.

Informacje praktyczne:
Zgłoszenia przyjmujemy do dnia 29 września za pośrednictwem formularza dostępnego poniżej (lub tutaj: https://forms.gle/EaFbSqrUGTVD4y1Q7)
Do 4 października skontaktujemy się z Tobą i zaprosimy na obowiązkowe spotkanie organizacyjne.

XXI. edycja Festiwalu Prapremier odbędzie się w dniach 14-29 października 2022.

Wolontariat FPP może być okazją do zrealizowania praktyk studenckich czy zdobycia dodatkowych punktów w szkole. Po zakończeniu Festiwalu otrzymasz od nas odpowiednie zaświadczenie.

Zapewniamy ubezpieczenie NNW.

Wspierając nas, będziesz miał* przede wszystkim okazję, by poznać branżę i zobaczyć jak wygląda organizacja imprezy „od kulis”. Dołącz do nas!

FORMULARZ

14.10 | 19:00 | ŻYCIE NA WYPADEK WOJNY | reż. Ula Kijak | otwarcie FPP 2022

Życie na wypadek wojny

14.10 | piątek| g. 19.00 | Teatr Kameralny w Bydgoszczy

Teatr Polski w Bydgoszczy | Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu | Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT w Toruniu |
Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy

reżyseria Ula Kijak
tekst Lena Laguszonkowa
inspicjentka Hanna Gruszczyńska

występują Ołena Boryszpołec, Żenia Doliak, Alona Karpenko, Justyna Mohytycz, Jewhenija Nepytaliuk, Jasia Sajenko

„Życie na wypadek wojny” to interdyscyplinarny projekt, który tworzą ukraińskie artystki zmuszone uciekać przed wojną.
Wszystkie osiadły w okolicach w regionie kujawsko-pomorskim, wszystkie chciały mówić.
Ale czy da się wypowiedzieć/opowiedzieć traumę? Jak mówić o wojnie, która wciąż trwa? Jak zapanować nad emocjami, zracjonalizować doświadczenie, którego zracjonalizować się nie da? Jak żyć na wypadek wojny?
Spektakl to swoista instrukcja obsługi wojny i życia w niej. Krok po kroku, słowo po słowie, wspomnienie po wspomnieniu, obraz po obrazie pojawiają się przed nami zniszczone miasta, utracone historie, przerwane relacje.
Wraz z artystkami będziemy „uczyć się” podróżowania po nowej rzeczywistości, próbować wraz z nimi przetrwać, walczyć, chować się czy zdobywać nowe umiejętności.
A wszystko to przetkane autentycznymi historiami zebranymi przez artystki w sieciach społecznościowych.

16.10 / 17.10 | 19:00 | F***ING IN BRUSSELS | reż. Mikita Ilyinchyk | rezydencja artystyczna M. Ilyinchyka | premiera

tekst i reżyseria Mikita Ilyinchyk
wideo Michał Dobrucki
tłumaczenie Agnieszka Lubomira Piotrowska
współpraca scenograficzna Nina Joachimowska
realizatorzy Karolina Lewandowska, Marcin Muszyński
produkcja Magda Niedźwiecka, Lena Tworkowska
inspicjent, asystent reżyseria, operator kamery | Adam Pakieła

występują Mirosław Guzowski, Marian Jaskulski, Jerzy Pożarowski, Michał Surówka, Małgorzata Witkowska

F***ing in Brussels to mroczna opowieść o młodym emigrancie, próbującym się odnaleźć w Zachodniej Europie, która z racji jego pochodzenia stopniowo go odrzuca. Co znaczy wolność, co znaczy przynależność narodowa, wreszcie – czym jest dobro i zło – oto zagadnienia, z którymi mierzą się twórcy spektaklu.

Jest to z jednej strony portret najmłodszej generacji – przyzwyczajonej do dobrobytu, płynności relacji i braku konieczności podejmowania decyzji, z drugiej zaś – studium najbardziej pierwotnej złości, która uruchamia obce i trudne do opanowania instynkty.

Bohater staje się symbolicznym zakładnikiem własnego terytorium, żyjąc gdzieś „pomiędzy”, tocząc nieustanną walkę z koniecznością i niechęcią do podporządkowania się rolom oraz zasadom, których nie rozumie.

To utwór o kryzysie młodego umysłu, który w szaleńczych czasach, w których – stąpając po grząskim gruncie – sam zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością. Relacje seksualno-miłosne głównego bohatera mieszają się w tej opowieści z polityką, męskimi fantazjami, władzą i walką o prawdę o samym sobie.

Zło jest w każdym z nas – pytanie, na ile pozwolimy mu wyjść ponad powierzchnię.

19.10 | 19:00 | MATKA JOANNA OD ANIOŁÓW | reż. Wojciech Faruga

reżyseria, scenografia, światło Wojciech Faruga
kostiumy Konrad Parol
muzyka Teoniki Rożynek
dramaturgia Julia Holewińska
ruch sceniczny Krystian Łysoń
asystenci reżysera Mateusz Kmiecik, Kamila Straszyńska (AT)
realizatorzy światła Łukasz Obuch-Woszczatyński, Tomasz Księżak
realizatorzy dźwięku Marcin Kotwa, Maciej Rybicki
inspicjentka Ewa Dworecka
suflerka Jolanta Szydłowska

występują Karol Pocheć, Kamil Studnicki*, Mateusz Kmiecik, Jarosław Gajewski, Aleksandra Justa, Edyta Olszówka, Małgorzata Kożuchowska, Krzysztof Stelmaszyk, Adam Szczyszczaj, Aleksandra Baj*, Anna Bieżyńska*, Marta Franciszkiewicz*, Dominika Kachlik*, Malwina Laska (AT)*, Małgorzata Majerska (AT)*, Elżbieta Nagel (AT)*, Alunio – ***, Krysia – *** (*gościnnie)

Wybitne opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza z czasu wojny. Ważny w dziejach polskiego kina film Jerzego Kawalerowicza i Tadeusza Konwickiego. Do Ludynia, na krańce dawnej Rzeczpospolitej przybywa młody egzorcysta ksiądz Suryn. Tutejszy klasztor ponoć opanował diabeł. Czego doświadczają zakonnice? Jak powstaje zło, którego nie rozumiemy? Spektakl o potrzebie doświadczenia czegoś, co nas przerasta.
W spektaklu wykorzystano fragmenty następujących tekstów: Stanisław Wyspiański, Powrót Odysa; John Donne, Pchła, Waleta żalu zabraniająca, tłum. Stanisław Barańczak; Rajmund z Kapui, Żywot św. Katarzyny ze Sieny, tłum. Kalikst Suszyło OP; Homer, Odyseja, tłum. Zygmunt Kubiak; Hieronim Morsztyn, Do Abrahama Maciejowskiego o anatomii jej białogłowskiej; Ojcze nasz w języku aramejskim; Daniel Naborowski, Do panien; Jan Andrzej Morsztyn, Świerzbiącej,
Na smętną, Paszport kurwom z Zamościa, Diabeł z ogonem, Nagrobek kurwie; Modlitwa św. Katarzyny ze Sieny
do Matki Bożej (fragment przytoczony przez św. Jana Pawła II, Rzym 14 I 1980).

21.10 | 19:00 | WSTYD | reż. Małgorzata Wdowik

reżyseria Małgorzata Wdowik
tekst Weronika Murek, Małgorzata Wdowik
materiały dokumentalne, montaż filmu Agata Baumgart
operator kamery Małgorzata Wdowik
reżyseria światła, przestrzeń Aleksandr Prowaliński
muzyka Jan Rabiej
współpraca dramaturgiczna Olga Drygas
kostiumy Jadwiga Wdowik
korekcja dźwięku wideo Sebastian Dembski

występują Magdalena Cielecka, Ewa Dałkowska, Jaśmina Polak

w spektaklu wykorzystano utwór: „Baby” Donnie Charles Emerson

w identyfikacji wizualnej wykorzystano fotografię z cyklu „Mama”, © Aneta Grzeszykowska, 2018.

Opowieść o trzech pokoleniach kobiet z jednej rodziny, które mierzą się z pytaniami o dziedziczność wstydu. Kogo i co zdarza im się porzucić, by się od wstydu uwolnić?

Wstyd to ostatnia część tryptyku teatralnego Małgorzaty Wdowik o emocjach. Reżyserka, wychodząc od osobistej historii, rozważa, jak funkcjonuje wstyd jako narzędzie budowania nierówności społecznych.

Zastanawia się, komu przysługuje przywilej opowiadania o słabości i wstydzie i jak to robić. Wstyd to przecież moment, gdy stajemy się widoczni, mimo że nie jesteśmy na to gotowi. Do roli obserwatora intymnych relacji rodzinnych reżyserka zaprosiła dokumentalistkę Agatę Baumgart, badającą od lat relacje matek i córek.

22.10 | 19:00 | ŻEGNAJ, WOŁYNIU! Прощай, Волинь! | Taras Gembik, Mikołaj Sobczak

koncepcja i wykonanie Taras Gembik i Mikołaj Sobczak
muzyka Zoi Michailova

Pod koniec lat 30. XX wieku figura Polaka-katolika stała się głównym punktem odniesienia w polityce kulturalnej i religijnej II Rzeczpospolitej Polskiej. Deklarując potrzebę integracji wielowyznaniowego i wielokulturowego społeczeństwa, rządowy Komitet do Spraw Narodowościowych, powołany w 1935 roku, sformułował koncepcję polonizacji kraju w oparciu o wyznanie rzymsko-katolickie. Kościół prawosławny – postrzegany jako symbol carskiego zaboru – uznano za jeden z głównych celów „repolonizacji”. Wobec ludności prawosławnej zakładano dokonanie przejścia na katolicyzm (rewindykacja wyznaniowa), polonizację prawosławia lub izolację. Między majem a lipcem 1938 roku na Chełmszczyźnie i Południowym Podlasiu – regionach najbardziej dotkniętych rządową polityką – średnio dziennie doszczętnie niszczono dwie cerkwie. Burzenie świątyń koordynowało wojsko wraz z urzędami powiatowymi i gminnymi we współpracy m.in. ze strażą pożarną, policją czy oddziałami saperów lub ochrony pogranicza. Prawosławnym uniemożliwiano zabieranie wyposażenia cerkwi czy materiałów pozostałych z rozbiórki. Akcje niszczenia odbywały się zwykle bez aktywnego sprzeciwu ludności, która bała się brutalnych interwencji służb porządkowych i pogromowej atmosfery wśród katolickich sąsiadów angażujących się w burzenie świątyń prawosławnych.

Performans Tarasa Gembika i Mikołaja Sobczaka, w murach Zachęty (poddanych aktualnie rządowej repolonizacji) skupia się na historii akcji polonizacyjno-rewindykacyjnych na Wołyniu, gdzie między 1937 a 1939 r., pod nadzorem Korpusu Ochrony Pogranicza, wymuszono nawrócenie 10 tys. osób, głównie prawosławnych chłopów. Sobczak i Gembik nakreślają politykę II RP wobec Ukraińców, przywołując wydarzenia, które powiązać można ze współczesną polityką tożsamości w Polsce. Posługują się przy tym odniesieniami do literatury, teatru międzywojnia i wierzeń ludowych. Diabliki, które zamieszkiwały ciemne kąty zburzonych świątyń błąkają się razem z Cziczikowem. Przebranżowił się on ze skupywania “Martwych dusz” na handlarza cerkiewnym gruzem. Wszyscy oni są natomiast marionetkami reżysera propagandowego, katolickiego teatru objazdowego, serwującego „Księcia niezłomnego” na ziemiach wschodnich.

Tytuł performansu pochodzi z wiersza Łesi Ukrainki z 1892. (opis: Krzysztof Średziński)

23.10 | 17:00 | SPOTKANIE Z FINALISTKAMI AURORY. NAGRODY DRAMATURGICZNEJ MIASTA BYDGOSZCZY | prow. Agata M. Skrzypek

Korzystając z wieloletnich doświadczeń rozmów z twórczyniami i twórcami spektakli oraz autorkami i autorami szkiców scenicznych zaproszonych
na Festiwal Prapremier, Teatr Polski w Bydgoszczy kontynuuje tę formułę wymiany doznań estetycznych i intelektualnych w tegorocznej edycji FPP Oświecenie oraz w ramach konkursu AURORA. Nagroda Dramaturgiczna Miasta Bydgoszczy.

W spotkaniu wezmą udział finalistki II. Edycji AURORY. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy, które wyłoniła czteroosobowe jury w składzie: Davit Gabunia, Julia Holewińska, Veronika Skliarowa oraz Agnieszka Lubomira Piotrowska.

Twórczynie opowiedzą o swoich doświadczeniach związanych z dramatopisarstwem, o inspiracjach, motywacjach i planach związanych
z dramatopisarstwem.

24.10 | 19:00 | PIĘĆ PIEŚNI POLESIA | szkic sceniczny

24.10 | poniedziałek | g. 19.00 | Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy, sala audiowizualna (ul. Gdańska 4)

reżyseria Jakub Skrzywanek
autor Luda Tymoshenko
przekład z ukraińskiego na polski Agnieszka Sowińska
przekład z ukraińskiego na angielski translation by Nina Murray, Funded by the British Council and organized by the Ukrainian Institute’s 'Transmission.UA Drama on the Move initiative’, with support from Birkbeck Centre for Contemporary Theatre and the Royal Court Theatre

asystent reżysera Jakub Ulewicz

występują Paweł L. Gilewski, Jewhenija Nepytaliuk, Katarzyna Pawłowska, Michalina Rodak, Michał Surówka, Jakub Ulewicz, Małgorzata Witkowska

Dramat składa się z pięciu krótkich opowiadań mających jeden wspólny mianownik – terytorium północnego Polesia – i rozgrywających się między 1940 do 2020 rokiem.

Pierwsza powieść – „Baba Makbet z Hładkowyczi” – opowiada o dramacie rozgrywającym się w poleskiej rodzinie w 1918 roku, o którym dowiadujemy się z mającej miejsce w 1940 roku rozmowy między Agafią i Adamem na ich własnym wiejskim podwórku. Należący do pary staruszków pies został otruty, a oni spierają się o to, gdzie go zakopać.

Druga powieść – „Kurtka i Zegarek” – rozgrywa się w więzieniu w 1959 roku. Młody mężczyzna jest oskarżony o zuchwałe zamordowanie absolwenta za szwajcarski zegarek i kurtkę. Podejrzany zaprzecza wszystkim oskarżeniom, ale nikt mu nie wierzy, ponieważ nie jest miejscowy.

Trzecia powieść – „Dzień Czołgisty” – rozgrywa się w publicznej łaźni w 1973 roku. Zmęczone staruszki mydląc sobie plecy, rozmawiają o tragicznym wydarzeniu, które miało miejsce w mieście w Dniu Czołgisty. Dowódca łączności, podpułkownik Armii Radzieckiej, strzelił sobie w głowę na oczach swojej młodej i pięknej żony, osierocając dwójkę dzieci.

Czwarta powieść – „Oksanka” – przenosi widza do roku 1997, do opuszczonych koszarów. Dwoje nastolatków, Andriy i Oksana, organizują samouprowadzenie Oksany, aby wyłudzić okup od jej rodziców – bogatych oficerów. Wszystko jednak idzie nie tak.

Piąta powieść – „Odwiedziny u Golovykhi” – rozgrywa się w naszych czasach (rok 2020). Do wiejskiego sklepu pośrodku niczego, gdzie nie ma nawet zasięgu, wchodzą dwie miłe i skromne dziewczyny z zarzuconymi na ramiona torbami – chcą napić się porannej kawy. Właścicielka sklepu – Golovykha – poza kawą, pozostawia gościniom do zjedzenia zupę gryczaną, a do napicia – swoją własną księżycówkę. Jest jednak podejrzliwa, wiedząc, że w okolicy nielegalnie wydobywa się bursztyn i beryl. Dziewczęta nie zdają testu „wykrywacza kłamstw” Golovykhi, za co grozi im stanie się posiłkiem dla świń.

Po wydarzeniu zapraszamy na spotkanie i panel dyskusyjny z twórczyniami oraz twórcami, które poprowadzi Tomasz Domagała oraz Katarzyna Janowska.

o autorce

LUDA TYMOSHENKO

jest urodzoną w 1978 r. w Północnym Kazachstanie i mieszkającą w Kijowie dramatopisarką, scenarzystką oraz wykładowczynią uniwersytecką. W 2000 roku ukończyła studia filozoficzne na Lwowskim Uniwersytecie Narodowym im. Iwana Franki.

W 2004 roku obroniła pracę doktorską na temat „Socjoepistemologicznej natury współczesnego mitotwórstwa”, a w 2014 roku ukończyła swoją rozprawę doktorską „Kształtowanie się elity politycznej i menedżerskiej w Ukrainie”. Luda Tymoszenko pracuje jako wykładowczyni socjologii i nauk politycznych na Narodowym Uniwersytecie Biozasobów i Zarządzania Naturą Ukrainy. W 2013 roku zaczęła pisać scenariusze i dramaty, a także rysować.

Jej sztuki były wielokrotnie nominowane na różnych festiwalach w Ukrainie, m.in. Current Play Week i Topical Play Week, dramat „Pięć pieśni Polesia” (2021) otrzymał Grand Prix w konkursie July Honey, wygrał konkurs Instytutu Ukraińskiego Drama on the move, a także znalazł się
na finałowej liście laureatów w konkursie dramatycznym DRAMA UA.

W 2016 roku prace artystyczne Ludy zostały wystawione w Galerii Sztuki Plac Czerwony w Tbilisi w Gruzji.

Obecnie współpracuje z reżyserem A. Nepitalyukiem nad krótkometrażowym filmem „Golden Leggings”.