Agnieszka Holland – Przewodnicząca Kapituły

Reżyserka i scenarzystka filmowa urodzona w 1948 roku w Warszawie.

Ukończyła praską uczelnię filmową FAMU w 1971 roku, Swoją karierę filmową rozpoczęła współpracą z Krzysztofem Zanussim oraz ze swoim mentorem Andrzejem Wajdą. Jako reżyser zadebiutowała filmem telewizyjnym “Wieczór u Abdona” (1975). Jej pierwszy film kinowy to “Aktorzy prowincjonalni”(1978)- jeden ze sztandarowych filmów tzw. “kina moralnego niepokoju”, nagrodzony w Cannes nagrodą FIPRESCI w 1980r. Rok później, po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego, wyemigrowała do Francji.

Zrealizowała wiele filmów w koprodukcjach międzynarodowych: wśród nich “Europa, Europa”(1990), wyróżniony nominacją do Oskara za najlepszy scenariusz. Nominacje do Oskara otrzymała również w 1985 i 2012- obie w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego- za filmy “Gorzkie żniwa” oraz “W ciemności”.

Ze swoim przyjacielem Krzysztofem Kieślowskim współpracowała nad scenariuszem jego trylogii “Trzy kolory”.

Inne jej filmy to między innymi „Gorączka”(1980), „Kobieta samotna”(1981), “Zabić księdza”(1988), “Olivier, Olivier”(1991), “Tajemniczy ogród”(1993), “Całkowite zaćmienie”(1995), “Plac Waszyngtona”(1997), “Trzeci cud”(1999), “Strzał w serce”(2001), “Julia wraca do domu”(2002), “Kopia mistrza”(2005), „Pokot” (2017), „Gareth Jones” (2019).

Formatowała i realizowała poszczególne odcinki kilku znaczących serii telewizyjnych w USA (m.in. The Wire, Treme, The Killing, House of Cards).

Wyreżyserowała miniserie: “Gorejący krzew” dla HBO Europe, inspirowaną samobójczą śmiercią Jana Palacha, 21-letniego studenta, który podpalił się w Pradze w ramach protestu przeciw reżimowi komunistycznemu i okupacji Czechosłowacji przez wojska Układu Warszawskiego, a także “Dziecko Rosemary”, realizowane dla amerykańskiego kanału NBC Jest jedną z reżyserek pierwszego polskiego serialu dla Netflix – „1983”.

Jej ostatni film „Szarlatan”, który miał swoją premierę na 70. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, do polskich kin wszedł jesienią 2020.

Veronika Skliarova – członkini Jury

Pochodząca z Charkowa w Ukrainie producentka teatralna i menadżerka kultury. Dyrektorka programowa międzysektorowego festiwalu „Parade-fest”. Krytyczka teatralna i dziennikarka. Współzałożycielka projektu edukacyjnego „Safe theatre: Laboratory of new game rules”, który bada możliwości i potencjał teatru w nowych kontekstach pandemicznych. Kuratorka urbanistyczno-kulturalnego projektu „Zavod. Expedition”, mającego na celu zachowanie dziedzictwa kulturowego przemysłu radzieckiego i przedsowieckiego, poprzez artystyczne przetworzenie przestrzeni starych fabryk. Producentka działań w ramach programu teatru Dollmen „Crimea. 5am” – międzynarodowego projektu skupionego wokół sytuacji więźniów politycznych na okupowanym Półwyspie Krymskim (projekt powstały z inicjatywy Instytutu Ukraińskiego i Ministerstwa Spraw Zagranicznych Ukrainy, wspierany przez Amerykańską Agencję Rozwoju Międzynarodowego – USAID).

Agnieszka Lubomira Piotrowska – członkini Jury i Kapituły

Agnieszka Lubomira Piotrowska – tłumaczka literatury rosyjskiej, ukraińskiej i białoruskiej, znawczyni teatru i kultury rosyjskiej, kuratorka projektów teatralnych w Polsce i Rosji. Tłumaczyła m.in. powieści Władimira Sorokina, Wiktora Jerofiejewa, dramaturgię klasyczną (m.in. Antona Czechowa, Nikołaja Gogola) i współczesną (Iwana Wyrypajewa, Nikołaja Koladę, Jewgienija Griszkowca, Wasilija Sigariewa, Pawła Priażko, Klima i in.).

Pracowała na filologii rosyjskiej UMCS, jako redaktorka w miesięczniku „Literatura na Świecie”, współtwórczyni i dyrektorka artystyczna Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Demoludy w Olsztynie (w latach 2006-2008), jurorowała w konkursach dramaturgicznych w Jekaterynburgu, Mińsku i Permie, współpracowała z Instytutem Teatralnym w Warszawie oraz Instytutem Adama Mickiewicza. Kuratorka „części wschodniej” na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Konfrontacje” w Lublinie; kuratorka Festiwalu „Da! Da! Da! Współczesny Teatr, Dramat i Performans z Rosji” w Warszawie; autorka idei i kuratorka Festiwalu Kolady w Warszawie.

Była jurorką na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Kolyada Plays w Jekaterynburgu, na Międzynarodowym Festiwalu Teatru i Filmu TEXTURE w Permie oraz Rosyjskiej Nagrody Literackiej NOS. Członkini kapituły Międzynarodowej Nagrody Dramaturgicznej Aurora w Bydgoszczy.

Dwukrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Likhachev Foundation.

Laureatka Nagrody Stowarzyszenia Autorów ZAIKS „za wybitne osiągnięcia w dziedzinie przekładu literatury rosyjskiej na język polski”.

Julia Holewińska – członkini Jury i Kapituły

Dramatopisarka i dramaturżka, absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze w Akademii Teatralnej. Autorka następujących dramatów: Katyń. Teoria barw, (reż. Wojciech Faruga), Turyści, Granice (reż. Bartek Frąckowiak, Teatr Polski w Bydgoszczy, 2016), Kalkstein/Czarne Słońce (reż. Joanna Grabowiecka, Teatr im. Solskiego w Tarnowie/ Teatr Łaźnia Nowa 2015), Good Night Cowboy (reż. Kuba Kowalski Teatr im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, Teatr WARSawy, 2015), Dolce Vita (reż. Kuba Kowalski, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu, 2014), Krzywicka/krew (finał Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2013, Teatr Polskiego Radio, reż. Dobrosława Bałazay, Alina Moś-Kerger, Teatr im. Modrzejewskiej w Legnicy, 2016), Ziemia niczyja (reż. Frank Heuel, prem. Fringe Ensamble, Bonn 2012, Teatr Powszechny w Warszawie 2013), Ciała obce (reż. Kuba Kowalski, Teatr Wybrzeże 2012; Paweł Wodziński, Teatr Polskiego Radio 2011; Lianne O’Shea, Project Art. Centre, Dublin 2013), Rewolucja balonowa (reż. Sławomir Batyra, Teatr Powszechny w Warszawie 2011; John Currivan, Theatre Upstairs, Dublin 2013, Alina Moś-Kerger, Teatr im. Osterwy w Gorzowie 2014), 12/70 (reż. Thomas Sauerteig, Sala Beckett, Barcelona 2011; Stefanie Hoster, Deutschlandradio 2013) Zina, Wodewil.

Jest także autorką sztuk dla dzieci: Skarpety i papiloty (reż. Tomasz Man, Wrocławski Teatr Lalek, 2013, Robert Drobniuch, Teatr Maska w Rzeszowie, 2016, wydanie książkowe Tashka 2013), Akademia Pani Beksy (reż. Robert Drobniuch, Teatr im. Kubuś w Kielcach, 2017).

Jako dramaturżka i autorka adaptacji pracowała przy m.in: Kotce na rozpalonym, blaszanym dachu (Teatr Polski w Poznaniu, 2011), Wichrowych Wzgórzach (Teatr Studio, 2012), Życie jest snem (Teatr Wybrzeże, 2013), Mizantropie (Teatr Polski w Poznaniu, 2014), Pani Bovary (Teatr im. Osterwy w Lublinie, 2015), Diabeł i tabliczka czekolady (Teatr im. Osterwy w Lublinie).

Jej sztuki przetłumaczone zostały na angielski, rosyjski, niemiecki, hiszpański, rumuński, włoski, czeski, japoński, ukraiński, słowacki, szwedzki i kataloński.

Publikowała m.in. w „Dialogu”, „Teatrze”, „Kontekstach”, „Tygodniku Powszechnym”, „Dwutygodniku”.

W 2010 roku za sztukę Ciała obce otrzymała Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną, w 2012 roku ta sama sztuka znalazła się w finale konkursu Stückemarkt, zaś słuchowisko na podstawie Ciał obcych zdobyło brązowy medal w konkursie Prix Europa. Ciała obce znalazły się też w finale Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. W 2013 roku Ciała obce ukazały się w amerykańskiej antologii (A) Pollonia. W tym samym roku odbyła się prezentacja Ciał obcych w New York Theatre Workshop (reż. David Schweizer).

Jest wykładowczynią w Akademii Teatralnej. W 2019 roku wyreżyserowała spektakl Hiroshima/Love w Biennale Warszawa.

Davit Gabunia – członek Jury i Kapituły

Urodzony w 1982 r. w Poti w Gruzji dramaturg, redaktor i tłumacz tekstów z języka angielskiego i szwedzkiego (Wydawnictwo Bakur Sulakauri), scenarzysta i producent telewizyjny (talk show analityczny RED ZONE, serial “Sztuczne Oddychanie” – 48 odcinków), koordynator międzynarodowych programów edukacyjnych i projektów medialnych (Women’s NGO Taso Foundation, Gruziński Dom Pisarza), kierownik literacki w Royal District Theatre (Tbilisi). Jest dwukrotnym laureatem niezależnej nagrody teatralnej Duruji (2013-14) za najlepszą nową sztukę gruzińską oraz laureatem nagrody literackiej SABA (2014) za najlepszy dramat. Jego sztuki wystawiane były w Royal District Theatre, Badisches Staatstheater Karlsruhe, Rustaveli National Theatre, w teatrach Poti, Batumi i Liberty. Przekłady Gabuni obejmują sztuki Szekspira, Strindberga, Ibsena i wielu współczesnych dramatopisarzy brytyjskich, szwedzkich i niemieckich, a także dwa tomy J.K. Rowling o Harrym Potterze.

Jego debiutancka powieść Falling Apart ukazała się w 2017 roku i stała się krajowym bestsellerem w Gruzji. W 2018 roku książka została wydana przez Rowohlt Berlin w Niemczech pod niemieckim tytułem „Farben der Nacht”.

Wykłada teorię dramatu i kreatywne pisanie na Ilia State University i Royal District Theatre Studio w Tbilisi w Gruzji.

Natalia Worożbyt – członkini Kapituły

Dramatopisarka, scenarzystka, reżyserka, kuratorka projektów teatralnych i społecznych. Urodziła się w Kijowie w 1975 roku.

Jest absolwentką wydział dramaturgii Instytutu Literackiego im. Maksima Gorkiego w Moskwie. Zajmuje się rozwojem współczesnego ukraińskiego teatru dramatycznego i dokumentalnego. Jest założycielką (wraz z Georgem Genoux) Teatru Peresełencia, zajmującego się problemem wojny na wschodzie Ukrainy i uchodźcami wewnętrznymi. Kuratorka festiwali „Donkult” i „Gogolfest”, oraz jedna z założycielek festiwalu dramaturgii ukraińskiej „Tydzień sztuki aktualnej”. Współautorka projektu dokumentalnego „Pamiętniki Majdanu”, kuratorka projektu teatralno-społecznego „Akt klasowy: Wschód-Zachód”. Większość jej projektów dotyczy pracy z osobami, które przeżyły i przeżywają wojnę we wschodniej Ukrainie.

Jest autorką około dwudziestu sztuk wystawianych na całym świecie, w tym w Royal Shakespeare Theatre i Royale Courte Theatre (Wielka Brytania), przetłumaczonych na różne języki obce, a niektóre wydane w formie książkowej. Najpopularniejsze to „Spichlerz”, „Dzienniki Majdanu”, „Złe drogi” i „Sasza, wyrzuć śmieci” – wszystkie sztuki dotyczą ważnych dramatycznych wydarzeń na Ukrainie. W Polsce jej sztuki mogliśmy oglądać choćby w Teatrze Powszechnym w Warszawie (“Dzienniki Majdanu” 2014).

Worożbyt jest także autorką scenariuszy pełno i krótkometrażowych. Stworzyła scenariusz do filmu fabularnego “Cyborgi. Bohaterowie nie umierają” w reż. Akhtem Seitablayev (2017), który zdobył Nagrodę Ukraińskiej Akademii Filmowej za najlepszy scenariusz. Scenarzystka serialu „Złapać Kajdasza”, który został uznany za najlepszy serial 2021 roku, zdobywając Narodową Nagrodę Filmową “Złoty Dziga”.

W 2020 roku zadebiutowała jako reżyserka filmową adaptacją “Złych dróg”. Za ten film Worożbyt otrzymała nagrodę krytyków filmowych Werony na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Została także wyróżniona czterema nagrodami Ukraińskiej Akademii Filmowej “Złoty Dziga” (m.in. za reżyserię i scenariusz) oraz Nagrodą Ukraińskich Krytyków Filmowych Kinokolo. Film otrzymał główną nagrodę na festiwalu filmu autorskiego w Belgradzie. „Złe drogi” zostały wybrane jako ukraiński kandydat do Oskarów 2020.

Laureatka Państwowej Nagrody imienia Tarasa Szewczenko (2022) za sztukę „Złe drogi” oraz Państwowej Nagrody imienia Ołeksandra Dowżenki za wybitny wkład w dziedzinie filmu.(2021).

Michał Borczuch

Michał Borczuch urodził się 2 VI 1979 r. w Krakowie.

Najpierw wybrał Wydział Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych. Absolwent krakowskiej PWST na Wydziale Reżyserii. Zadebiutował “KOMPOnentami” Małgorzaty Owsiany, które zostały włączone do repertuaru Starego Teatru w 2005 r. Na studiach reżyserskich był asystentem Krystiana Lupy przy “Czarodziejskim flecie” Mozarta, którego premiera odbyła się w Theater an der Wien w 2006 r. Z Patricem Chéreau reżyser pracował rok w ramach stypendium The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative.

Trzykrotnie nominowany do Paszportów POLITYKI, najważniejszego tygodnika opiniotwórczego w Polsce. Kapituła Paszportów POLITYKI tak uzasadniała swój wybór: “wrażliwość, która pozwala stwarzać teatralne światy niezwykłe, nieoczywiste, zaskakujące, ale zawsze bardzo osobiste, a także unikatowa metoda pracy z aktorem, która owocuje jedynymi w swoim rodzaju kreacjami na granicy błazeństwa i dotkliwego obnażenia”. Michał Borczuch zapraszał do spektakli m.in. dzieci upośledzone społecznie i osoby autystyczne. “Lepiej tam nie idź” (2013) powstało m.in. przy udziale dzieci z Domu Dziecka w Szamocinie, które współtworzyły scenografię, światła i materiały audiowizualne do spektaklu. Dziecięca perspektywa posłużyła do opisu kapitalizmu polskich peryferiów. W “Paradiso” (2014) teatralny dialog między profesjonalnymi aktorami i amatorami z różnym spektrum autyzmu przerodził się w humanistyczną przypowieść zaskakującą nowatorstwem.

W 2007 r. zaczęto mówić o “aktorach Borczucha”. Marta Ojrzyńska w “Lulu” Franka Wedekinda wykreowała postać małoletniej prostytutki, bez epatowania patologiczną seksualnością. Borczuch po raz pierwszy w Polsce sięgnął po nieocenzurowaną wersję dramatu Wedekinda, ale zachował w spektaklu dystans wobec naturalistycznej opowieści. Krzysztof Zarzecki w “Werterze” (2009) stworzył rolę widma z epistolarnej powieści Goethego. Życiowa postawa romantycznego bohatera stała się ośmieszoną pustą pozą, ale jednocześnie egzystencjalnym doświadczeniem “człowieka bez właściwości” i outsidera naraz.

W 2009 r. Michał Borczuch wyreżyserował w Warszawie “Portret Doriana Graya” Oscara Wilde’a. Inspirujący się estetyką campu twórca sportretował współczesne pokolenie wielkomiejskich 30-latków. Zrealizowany w TR Warszawa spektakl miał być dowodem na powrót do formy jednej z najważniejszych polskich scen. W 2010 r. powstała “Metafizyka Dwugłowego Cielęcia” S. I. Witkiewicza. Aneta Kyzioł pisała wtedy w POLITYCE: “Jeśli >>Bzik tropikalny<< Grzegorza Jarzyny w tym samym teatrze przed 13 laty był portretem upadku świata wartości i narodzin chaosu, to >>Metafizyka dwugłowego cielęcia<< Michała Borczucha pokazuje następstwa tego procesu dla kolejnego pokolenia.”

Rok 2012 przyniósł debiut Michała Borczucha na deskach teatru Schauspielhaus w Duesseldorfie. Reżyser pokazał “Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” Swietłany Aleksijewicz, której bohaterkami są żołnierki walczące w butach na obcasach za ojczyznę. Do niemieckiego projektu reżyser po raz pierwszy zaprosił dramaturga Tomasza Śpiewaka. Owocami ich współpracy są m.in. “Zachodnie wybrzeże. Powrót na pustynię” Bernard-Marie Koltesa (2013) – spektakl obliczony na konsekwentne wybijanie widza z rytmu i przyzwyczajeń. We wcześniejszym “Hansie, Dorze i Wilku” (2012) Borczuch „przypuścił frontalny atak na ukształtowaną przez Zygmunta Freuda współczesną kulturę >>analizy<<” (Joanna Wichowska).

Jako stypendysta The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative (programu dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata) Borczuchowi udało się zbudować partnerską relację z Patricem Chéreau, francuskim reżyserem teatralnym i filmowym. Twórcy, różniący się w podejściu do tekstu i sposobie prowadzenia historii, znaleźli wspólny mianownik w dociekaniu natury i celu teatru jako sztuki. Pod koniec programu mentorskiego Borczuch, jako jeden z siedmiu wyselekcjonowanych twórców z całego świata, zaprezentował w Wenecji pierwsze przymiarki do spektaklu “Apokalipsa”, który miał później premierę w Nowym Teatrze w Warszawie (2014). Bohaterowie to Pier Paolo Pasolini, Oriana Fallaci i Kevin Carter – wybitni i jednocześnie małostkowi krytycy kultury i społeczeństwa, w którym żyli i umierali. Spektakl został nagrodzony Grand Prix na festiwalu Boska Komedia 2015.

W 2015 wyreżyserował “Fausta” opartego na tekście Goethego w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Główna idea związana z “niewidzialnością metafizycznych stanów” została wyrażona na scenie w relacji między profesjonalnymi aktorami i grupą niewidomych.
W 2015 roku zadebiutował w operze, reżyserując w Operze Narodowej w Warszawie “Requiem for an Icon” i “Voyagera”- dwie kameralne, współczesne opery młodych polskich kompozytorów.
W 2015 wyreżyserował “Dramaty Księżniczek” E. Jelinek w Mladinsko Theatre w Lubljanie. Pracuje w teatrach w Polsce (Warszawa, Kraków, Bydgoszcz, Wrocław) i za granicą (Monachium, Bazylea, Düsseldorf, Lubljana)
W 2016 roku powstał spektakl “Wszystko o mojej matce”- tytułem luźno nawiązujący do filmu Pedro Almodovara, a budujący historię z relacji dwóch synów Michała Borczucha i Krzysztofa Zarzeckiego o ich matkach, które zmarły na raka w 1986 i 1998 roku. Spektakl wielokrotnie nagradzany, min. Grand Prix festiwalu Boska Komedia 2016 i Grand Prix za wystawianie polskiej sztuki wspólczesnej.

W 2017 roku Michał Borczuch zadebiutował filmem fabularnym „Warany z Komodo” pokazywanym konkursowo na festiwalach DocLisboa w Portugalia w 2018 roku, oraz Al Este Film Festival w Peru, Argentynie oraz Columbią w 2019 roku

W 2021 roku w Nowym Teatrze w Warszawie powstał spektakl “Mieszkanie na Uranie” oparty esejach Paula B. Preciado, filozofa i aktywisty grup LGBTQ.
Reżyser ucieka od dużych narracji i tak zwanych „ważnych problemów”. Trzyma się obszarów codzienności, prywatności. Odsłania doświadczenia śmierci, słabości, samozniszczenia; pilnuje ironicznej perspektywy, dowierza raczej brzydocie niż pięknu, ale wystrzega się wszelkiego dogmatyzmu także w tej kwestii.

Piotr Domalewski

Od 2010 roku zrealizował kilkanaście etiud szkolnych i filmów krótkometrażowych, prezentowanych na festiwalach w Polsce i za granicą. Autor kilkunastu sztuk teatralnych i scenariuszy filmowych, z których jeden p.t.: „Zbliżenie” został doceniony przez komisję PISF i objęty programem „Stypendium scenariuszowe” w 2015 roku. Jego scenariusz p.t.: „Sześćdziesiąt kilo niczego” został zrealizowany w ramach prestiżowego programu „30 minut” Studia Munka, wspierającego młodych, obiecujących reżyserów. Sztuka „Pięć metrów kwadratowych” jego autorstwa zdobyła Nagrodę Publiczności w finale VII edycji konkursu na polski dramat współczesny „Metafory Rzeczywistości”. Sztuka p.t.: „Cisza” wyróżniona przez jury VIII edycji konkursu „Metafory Rzeczywistości”, została zrealizowana jako teatr telewizji w ramach programu TEATROTEKA WFDiF. Ponadto jest autorem konceptu serialowego p.t.: „Bezwstydni”, który został zakwalifikowany do programu „Canal + Series Lab”, organizowanego przez Canal + i Mistrzowską szkołę reżyserii filmowej Andrzeja Wajdy. W 2017 powstał jego debiutancki film fabularny pod tytułem „Cicha Noc” wyprodukowany przez Studio Munka. Film zdobył Grand Prix 42. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz 10 statuetek przyznawanych przez Polską Akademię Filmową „Orły”. Jego film „Jak Najdalej Stąd” (premiera na festiwalu San Sebastian International Film Festival) zdobył kilkanaście nagród na festiwalach w Polsce oraz kilkadziesiąt nagród na festiwalach zagranicznych w tym Grand Prix festiwali w Arras, Le Mons, Pekinie, Delhi, Cottbus, Berlinie. Jego trzeci film pełnometrażowy p.t. „Hiacynt” wyprodukowany dla Netflix, zdobył trzy nagrody na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Grand Prix Festiwalu Camerimage w konkursie polskim. Jest laureatem Paszportu Polityki w kategorii Film. Jego największym marzeniem jest zrealizowanie kolejnej części sagi Gwiezdne Wojny.

Jakub Skrzywanek

Reżyser, autor, twórca instalacji performatywnych, dyrektor artystyczny Teatru Współczesnego w Szczecinie.

Urodzony 25.02.1992 roku we Wrocławiu, absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, oraz kursu DOKPRO w Mistrzowskiej Szkole Wajdy.

Od czasu debiutu spektaklem „Cynkowi Chłopcy” w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, nagrodzonego Grand Prix na Festiwalu Pierwszy Kontakt w Toruniu i M-Teatr w Koszalinie, kolejne jego spektakle stale goszczą na najważniejszych polskich festiwalach i zajmują czołowe miejsca w rankingach przygotowywanych przez najważniejszych polskich krytyków. Stale współpracuje m.in. Teatrem Powszechnym w Warszawie, Teatrem Polskim w Poznaniu oraz Teatrem Współczesnym w Szczecinie.

W głośnym Kordianie (Teatr Polski w Poznaniu) opowiadał m.in. o przemocy wobec kobiet. W ramach obchodów Roku Antyfaszystowskiego zapoczątkował „Tryptyku o przemocy”, który otwierał przygotowany w Teatrze Powszechnym spektakl „Mein Kampf”, gdzie po raz pierwszy w historii inscenizując te książkę na scenie teatralnej podjęto bezpośrednią polemikę z manifestem nazistowskim Adolfa Hitlera, co odbiło się szerokim echem nie tylko w Polsce, ale też poza granicami, gdzie spektakl Skrzywanka był bardzo pozytywnie odbierany m.in. przez Financial Times, New York Times, Der Freitag, Jerusalem Post, czy L’Espresso. Dziś spektakl prezentowany jest na prestiżowych festiwalach międzynarodowych m.in Bergman Festival w Sztokholmie. Ostatnie spektakle oscylują w temacie rekonstrukcji podważając biografie ważnych społecznie i kulturowo figur. W „Opowieściach niemoralnych” (Teatr Powszechny), odtwarzano gwałt Romana Polańskiego na trzynastoletniej dziewczynce, którego ten dokonał w 1977 roku w willi należącej do Jacka Nickolsona, zaś w „Śmierci Jana Pawła II” (Teatr Polski w Poznaniu), w naturalistyczny sposób przedstawiono ostatnie godziny życia Karola Wojtyły.

W swojej pracy, poza działaniem artystycznym, bardzo istotne są dla niego działania społeczne oraz edukacyjne i pedagogiczne. Jest autorem spektakli dla dzieci i młodzieży, oraz często prowadzi warsztaty skupiające się na pracy z grupami, o których teatr często zapomina. To tak powstał przygotowany z Teraz Poliż! pierwszy w Polsce serial podcastowy o lasach nieheteronormatywnej rodziny „Famila”, a także nagrodzony na międzynarodowym festiwalu Korczak spektakl dokumentalny stworzony z młodzieżą „To my jesteśmy przyszłością!”.

Skrzywanek jest autorem dramatów „Pogrom alfonsów, Warszawa 1905”, oraz „To my jesteśmy przyszłością!”. Oba teksty docenione zostały w konkursie – Gdyńska Nagroda Dramaturgiczna, znajdując się w gronie tekstów zakwalifikowanych do półfinałów. Dwukrotnie był stypendystą Prezydenta Miasta Wrocławia, oraz „Laboratorium Nowego Teatru” Teatru Nowego w Krakowie.

Magda Szpecht

Magda Szpecht – urodzona w 1990 roku w Jeleniej Górze artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. W swojej pracy łączy działalność researchową i aktywistyczną, a główne tematy jej prac to feminizm i nowe technologie.