Ocalmy Festiwal Prapremier

Festiwal Prapremier odbywający się od 20 lat w Bydgoszczy jest jednym z najważniejszych festiwali teatralnych w Polsce. To tu prezentowali swoje spektakle najwybitniejsi twórcy i twórczynie z kraju i zagranicy. Dotychczas był on finansowany dzięki wsparciu państwa, samorządu i sektora prywatnego.

W tym roku główna kwota dofinansowania – pochodząca z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – nie została Festiwalowi przyznana, również w trybie odwołania. Próbowaliśmy bezpośrednio kontaktować się z MKiDN, inicjować rozmowy z przedstawicielami władz – bezskutecznie.  Nie rozumiemy tej decyzji. W tym roku na 18 złożonych przez nas do MKDNiS aplikacji grantowych żadna nie uzyskała dofinasowania.

Bez wsparcia ministerialnego organizacja zbliżającej się edycji poświęconej m.in. Białorusi w planowanym kształcie jest zagrożona. Wierzymy, że podstawowym celem każdego festiwalu jest łączyć ludzi, a w sytuacjach trudnych nieść także realną pomoc. Dlatego w ramach Festiwalu chcemy zorganizować turnusy rekonwalescencyjne dla Artystek i Artystów białoruskich,  w obecnej sytuacji politycznej przeżywających każdego dnia sytuacje graniczne. Mamy głębokie przekonanie, że właśnie ten rodzaj pomocy jest teraz naszym przyjaciołom zza wschodniej granicy najbardziej potrzebny. Nie chcemy wykonywać symbolicznych gestów, korzystając z zasobów Teatru chcemy dać potrzebującym bezpieczną przestrzeń.

Pracujemy nad uzyskaniem pomocy finansowej z pełnym przekonaniem, że Festiwal Prapremier musi trwać. Dlatego zapraszamy Państwa do włączenia się w akcję crowdfundingową na rzecz Festiwalu Prapremier 2021. Mamy nadzieję, że z Państwa pomocą zorganizujemy jubileuszową edycję festiwalu w zaplanowanym kształcie. Każdy, nawet najdrobniejszy gest solidarności będzie nas mobilizował do dalszej pracy.

Link do zrzutki: Ocalmy Festiwal Prapremier | zrzutka.pl

 

FPP 2020 | Opowieści zimowe (pokaz online)

Pokaz spektaklu online w wydarzeniu na Facebooku

Spektakl familijny dla dzieci i rodziców na podstawie trzech wspaniałych baśni Hansa Christiana Andersena: „Królowej śniegu”, „Śniegowego bałwana” i „Choinki”.

„Opowieści zimowe” to sceniczna baśń o poszukiwaniu siebie, o trudnej do spełnienia misji, o przemijaniu, o podróży przez rozmaite pory roku i niezwykłe krajobrazy. Dla małych i dużych, zbuntowanych i wrażliwych, dla tych, którzy czekają na kolejną zimę, choć tegoroczny śnieg jeszcze nie stopniał, dla marzycieli i fantastów, którzy co jakiś czas szukają pretekstu, by wyruszyć na koniec świata, choćby tylko w wyobraźni. Dla wszystkich, którzy lubią się śmiać, słuchając smutnych opowieści.

OPOWIEŚCI ZIMOWE
wg Hansa Christiana Andersena
na podstawie baśni: Choinka, Królowa śniegu, Śniegowy bałwan
przekład Bogusława Sochańska

 

FPP 2020 | Cienie. Eurydyka mówi: (pokaz online)

Pokaz spektaklu online w wydarzeniu na Facebooku

W ramach Festiwalu Prapremier AZYL Bydgoszcz 2020 Kujawy/Pomorze przypomnimy spektakl „Cienie. Eurydyka mówi:” na podstawie Elfriede Jelinek w reżyserii Mai Kleczewskiej, który otrzymał nagrodę podczas XIII edycji Festiwalu Prapremier!

Maja Kleczewska wraz z Łukaszem Chotkowskim przygotowali spektakl, koprodukcję Teatru IMKA Tomasza Karolaka, Teatru Polskiego w Bydgoszczy i Teatru Capitol we Wrocławiu w oparciu o nagradzany tekst noblistki Elfriede Jelinek „Cienie. Eurydyka mówi:”. Jelinek, dekonstruuje mit o Orfeuszu i Eurydyce jako bezwolnie kochającej kobiecie. Miłość Orfeusza jest próżnością. Wobec świata ma się on za kanonizowaną gwiazdę pop, wobec żony – za zbawiciela. Swoim śpiewem, którym doprowadza do omdleń nastoletnie fanki pragnie dokonać niemożliwego: wskrzesić Eurydykę. To ma być wielkie wydarzenie. Show na miarę naszych czasów, gdzie każda emocja, sztuka jest szybkim towarem. W micie nikt Eurydyki nie pyta, czy chce ożyć.
Spektakl jest fuzją muzyki i teatru. Oprawę muzyczną przygotowali Paweł Krawczyk i Katarzyna Nosowska, którą publiczność będzie mogła podziwiać w trakcie spektaklu. Elfriede Jelinek na prośbę twórców nagrała fragmenty swojego tekstu, które zostaną wykorzystane w spektaklu.

„(…) Kiedy czytałam jej ostatnie teksty, byłam zawiedziona. Pomyślałam, że traci pazur na stare lata, że nie ma w niej dawnej siły rażenia, wściekłości, kłów wbitych w rzeczywistość.
A potem zdałam sobie sprawę, że Jelinek po prostu coraz bardziej zwraca się do siebie, pisze coraz bardziej intymnie, szeptem. Nie chce iść na barykady, nie chce protestować, podpalać, ale toczy ze sobą rozmowę w środku, zadaje sobie nieustannie pytania: po co tak się denerwujesz? W jakiej sprawie? Dlaczego? I spogląda własnemu cieniowi w oczy, tak po jungowsku, bo jak się z nim nie spotkasz, to będzie stagnacja, pustka, zastój. Jelinek, zawsze opancerzona, dzisiaj kruszeje.”
„Maja Kleczewska. Widelcem w oko”, z Mają Kleczewską rozmawia Mike Urbaniak Gazeta Wyborcza Wysokie Obcasy, 14.04.2014

„W tekście Elfriede Jelinek, austriackiej noblistki, Eurydyka – w micie milcząca – ma głos. Gdy Orfeusz – tutaj narcystyczny gwiazdor – schodzi po nią do Hadesu, ona nie chce wrócić do świata żywych. Ten protest jest bez szans, bo w zimnym świecie Jelinek wszystko, co miało się stać, już się stało.”
„Kleczewska wystawia Jelinek. Śpiewa Nosowska”, Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza, 31.03.2014

Nagroda Scenograficzna Jury XIII Festiwalu Prapremier dla Katarzyny Borkowskiej za scenografię do spektaklu „Cienie. Eurydyka mówi”. Spektakl wyprodukowały Teatr IMKA w Warszawie i Teatr Polski w Bydgoszczy i Teatr Muzyczny Capitol we Wrocławiu.

5 grudnia o g. 19.00 w wydarzeniu zostanie udostępniony link, pod którym będzie dostępny spektakl przez 24h. Bezpłatnie.

FPP 2020 | Ostatni świadkowie (projekcja spektaklu)

Każdy powinien to zobaczyć” Aftonbladet

Oglądałem ‘Ostatnich świadków’ w Dramaten, przedstawienie dla dzieci grane w ciągu dnia. Nie wierzyłem własnym oczom. Jest fenomenalne!” Krister Henriksson, aktor Królewskiego Teatru Dramatycznego w Sztokholmie

Mocne świadectwa dzieci poruszające nawet po latach” SvD

 

Przymierzając się do napisania Ostatnich świadków, noblistka Switłana Aleksijewicz odszukała tych, którzy w dzieciństwie przeżyli drugą wojnę światową w ówczesnym Związku Radzieckim. Poprosiła ich, żeby opowiedzieli jej o swoich doświadczeniach wojennych. Tak zebrała sto dokumentalnych relacji, świadectw dzieci, ich wspomnień o życiu w czasie wojny.

Z nich dziecięco-młodzieżowa scena Królewskiego Teatru Dramatycznego – Unga Dramaten – przygotowała przedstawienie dla dzieci w wieku od 11 lat. Dziecięca publiczność zostaje skonfrontowana w nim z kilkoma starszymi aktorami teatru, którzy opowiadają wspomnienia z czasów, gdy świadkowie wojny byli w wieku dzisiejszej publiczności

Za koncepcję i reżyserię odpowiada Ulla Kassius, która od ponad 40 lat pracuje jako niezależna scenografka. Na koncie ma szereg przedstawień dla dzieci i młodzieży, przygotowanych na przykład razem z Mattiasem Anderssonem w Backa Teater w Göteborgu (m.in. Zbrodnia i kara i Król Maciuś Pierwszy).

 

 

OGLĄDAJ NA vod.teatrpolski.pl

 

FPP 2020 | Capri – wyspa uciekinierów

 

(na podstawie utworów: „Kaputt” i „Skóra” Curzia Malapartego)

Zapowiedź reżysera, Krystiana Lupy:

Imperator Tyberiusz, Jezus Chrystus…
Jean Luc Godard, Fritz Lang, Brigitte Bardot – Le mépris. Tu Jean Luc Godard kazał w swoim filmie „Pogarda” kręcić sceny ze swojej upartej wizji Odysei, na tarasie Casa Malaparte miał Odyseusz w ostatnim ujęciu filmu zobaczyć ojczystą Itakę. Ponieważ jednak śmierć producenta przerwała tę podróż, podróż Odyseusza, podróż Fritza Langa, podróż Jean Luc Godarda – Odys zostaje w tym domu razem z filmową ekipą…
Tu, w pomieszaniu, w syntezie czasów, spotykają się wszyscy…

Wyspa i dom na wyspie. Azyl, schronienie. Uciekamy przed monstrum Europy. Przed państwem, przed religią, przed dyktaturą, przed demokracją, przed Potworem Homo Christianis, przed wojną…
Dom Malapartego, Villa Tiberius, Casa san Michele…
Na zewnątrz trwa nieokreślona wojna, nie wiadomo, czy to jest pierwsza, druga, czy trzecia wojna światowa wynikła z szaleństwa współczesnego człowieka, pychy twórców polityczno-społecznych ustrojów, marzycieli LUDZKIEGO RAJU, FILOZOFUJĄCYCH ZBRODNIARZY I FANTASTÓW, narkomanów władzy…. Reformatorów kultury, i tak dalej…

Ten dom jest więzieniem…
Ten dom jest schronem…
Ten dom jest Archetypem DOMU.
TEN DOM JEST TAJEMNICĄ.
Ten dom jest jaskinią artysty…
TEN DOM JEST MIEJSCEM SEANSU SPIRYTYSTYCZNEGO, SPOTKANIA UPIORÓW…
TEN DOM JEST MIEJSCEM SEANSU SPIRYTYSTYCZNEGO MARZYCIELI NOWEGO CZŁOWIEKA…

***


Spektakl dla widzów od 18. roku życia.

FPP 2020 | Srebrny płyn (projekcja spektaklu)

Czy Łotwa powinna ratyfikować konwencję stambulską? Czy zwolennicy konserwatywnych wartości zapomnieli, że żyją w XXI wieku? Jak rozmnażają się dżdżownice? I wreszcie, co mają wspólnego pary tej samej płci i wampiry? Te i inne kwestie podejmuje spektakl „Srebrny płyn” który opowiada o wspólnocie w kontekście rodziny, która jest podzielona przez radykalnie przeciwstawne poglądy polityczne.

 

FPP 2020 | Bergman (czytanie performatywne)

Scenariusz spektaklu jest oparty na twórczości filmowej kultowego szwedzkiego reżysera, Ingmara Bergmana. Maja Kleczewska swoim ostatnim spektaklem „Pod presją” na podstawie filmu Johna Cassavetesa z 1975 r., udowodniła, że związki kina z teatrem przynoszą doskonałe artystyczne efekty zarówno w warstwie narracyjnej jak i wizualnej.

W związku z przerwaniem prób, które zostało spowodowane zamknięciem teatrów na czas pandemii, podczas Festiwalu Prapremier wydarzenie odbędzie się w formie czytania performatywnego.

SPRZEDAŻ BILETÓW WKRÓTCE!

FPP 2020 | Susn (projekcja spektaklu)

Sztuka autorstwa Herberta Achternbuscha opowiada o życiu młodej kobiety imieniem Susn, która traci swoją wolność w obliczu presji radykalnie chrześcijańskiej społeczności, w jakiej żyje i wobec której niezmiennie się buntuje. Publiczność obserwuje jej spowiedź, w której broni swojej silnej determinacji do opuszczenia kościoła. Bohaterka w swej wyrazistej narracji broni poglądu, że nie można żyć w społeczności, gdzie tylko wiara ustanawia granice człowieczeństwa. To intymna opowieść o przebudzeniu się w miejscu, które do pewnego momentu jawiło się jako najbardziej bezpieczne schronienie, ale nagle zaczyna stanowić najtrudniejszą do opuszczenia pułapkę. Po latach podróży dziewczyna postanawia jednak po raz kolejny zaprzeczyć sobie i powrócić do Boga odnajdując w nim się na nowo. Spektakl opowiada  o istocie rewolucji w życiu każdego człowieka jakby był to nieustanny proces, który należy przeprowadzać codziennie, a nie jeden dzień, który ma zmienić wszystko raz na zawsze.

 

FPP 2020 | Obserwacje – wystawa fotografii Adriana Wykroty

Na wystawie „Obserwacje” zaprezentowany zostanie wybór zdjęć z cyklu „Interferencje”. Fotografie wykonane w okresie 15.03 – 29.03.2020 r. (przykładowy okres zalecanej kwarantanny)  z wykorzystaniem zasady jedna fotografia dziennie. Na zdjęciach znajdują się miejsca zazwyczaj tłoczne, mocno uczęszczane, czy kojarzące się z wolnością lub beztroską zwyczajności. Zdjęcia powstały z zachowaniem wszystkich procedur bezpieczeństwa, obostrzeń i ograniczeń nakładanych na osobę wykonującą loty bezzałogowym statkiem powietrznym oraz restrykcji spowodowanych zagrożeniem epidemicznym.   

 

Wystawa została poszerzona o cykl zdjęć „Festiwal” (wykonanych w Kostrzynie nad Odrą), filmy krótkometrażowe: „Okno” i „Zakrzywiona rzeczywistość”; połączenia zdjęć i krótkiej formy filmowej „To co najważniejsze”, „Nawet wczorajsze bułki smakują lepiej” oraz remiks fotografii „#50twarzy”.

 

Jestem fotografem dokumentalistą, od początku śledziłem rozwój sytuacji  i zastanawiałem się jak można opowiedzieć o tym czasie. Fotografowanie pustych ulic z perspektywy chodnika wydawało mi się niewystarczające – chyba nie potrafię tego robić. Najlepiej czuję się w fotografowaniu ludzi, ich historii. W tym przypadku, w pewnym sensie ze strachu oraz ze zdrowego rozsądku, nie robiłem tego. Postanowiłem poszukać innych metod opowiadania – zdjęcia z drona, krótkie filmy, czy wykorzystanie remiksu fotografii znalezionych w internecie, po części pozwoliło mi zapisać ten czas. (Adrian Wykrota)

 

 

Adrian Wykrota – fotograf, dokumentalista, pomysłodawca i współzałożyciel galerii PIX.HOUSE. Członek ZPAF i kolektywu UNPOSED. Ukończył z wyróżnieniem Instytut Twórczej Fotografii Uniwersytetu Śląskiego w czeskiej Opawie oraz kulturoznawstwo – medioznawstwo i filologię angielską. Student studiów doktorskich ITF SU. Stypendysta Ministerstwa Kultury, Marszałka Województwa Wielkopolskiego i miasta Poznań. Uczestnik warsztatów agencji Magnum Photos w Birmingham i Belfaście. W 2014 roku wybrany jednym z 30 najlepszych na świecie fotografów przed 30 przez Magnum Photos. Zwycięzca i finalista konkursów: IPA, Grand Press Photo, BzWBK Press Photo, Lumix Festival, Leica Street Photo, Fotoreporter Roku. Prezentował swoje prace na  wystawach w Polsce i na świecie. Mieszka w Poznaniu.

 

Planowany termin wystawy: 15.11 – 6.12.2020 r.

Miejsce: Górne Foyer TPB

Kuratorka: Anastazja Hadyna

 

 

Niestety, w związku z najnowszymi obostrzeniami wprowadzonymi przez polski rząd w terminie do 29.11. nie możemy Was zaprosić do udziału na żywo.

15 listopada o g. 14.00 zapraszamy na inaugurację wystawy online z udziałem Adriana Wykroty i kuratorki wystawy Anastazji Hadyny. Link dostępny będzie w wydarzeniu na FB Festiwalu Prapremier.

O kolejnych możliwościach zapoznania się z wystawą będziemy informować na bieżąco w wydarzeniu.

 

OGLĄDAJ NA vod.teatrpolski.pl

 

FPP 2020 | Koniec z Eddym – transmisja online z STUDIO teatrgaleria

Imię nie jest tylko imieniem, nie jest tylko ciągiem liter i sylab, ale opowieścią. Imię, z którym się urodziłem, Eddy Bellegueule, sprowadzało mnie do przeszłości i opowieści, której nie wybrałem i od której chciałem uciec
Édouard Louis

Spektakl Anny Smolar zainspirowany powieścią „Koniec z Eddym” Édouarda Louisa przygląda się doświadczeniu systemowego ucisku i stawia pytanie o lojalność wobec korzeni i klasy społecznej.

Czy miałeś prawo opuścić swoją rodzinę?
Czy miałeś prawo uciec z miejsca, w którym się wychowałeś?
Czy miałeś prawo porzucić siebie?
Czy miałeś prawo wymazać swoje imię i nazwisko?
Czy miałeś prawo napisać, że byliście biedni?
Czy miałeś prawo czuć pożądanie do chłopców?
Czy miałeś prawo zmienić swój status społeczny?

W świecie opisanym przez Édouarda Louisa nie ma miejsca na inność i okazywanie słabości, a każdy objaw delikatności, ambicji czy marzeń o czymś więcej i byciu kimś innym znika pod ciężarem zmordowanych ciał i czerwonych cegieł, które razem tworzą scenerię małego miasteczka. Powrót Édouarda do historii dorastającego w biednej, robotniczej rodzinie Eddy’ego jest gestem emancypacyjnym. Służy wymazaniu tej osoby, która doświadczyła prześladowania i braku akceptacji ze strony otoczenia. Édouard dokonuje wymazania, aby móc napisać swoją opowieść od nowa.

Na podstawie książki:
„En finir avec Eddy Bellegueule”
Prawa autorskie © 2014, Édouard Loius
Wszelkie prawa zastrzeżone

 

OGLĄDAJ NA vod.teatrpolski.pl