| Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu
na podstawie książki Marty Markiewicz
reżyseria i scenariusz Mira Mańka
scenografia i kostiumy Katarzyna Sobolewska
muzyka Magda Dubrowska
reżyseria światła Klaudyna Schubert
choreografia Dominik Więcek
obsada Ada Dec, Julia Sobiesiak-Borucka, Mirosława Sobik, Zofia Stafiej (gościnnie), Igor Tajchman / Łukasz Ignasiński (w dublurze)
Marta Markiewicz w wieku 25 lat znalazła się w punkcie krytycznym, który zmusił ją do zatrzymania się i podjęcia decyzji o zmianie. W wydanej w 2024 roku książce „Bez alko i dragów jestem nudna” opisała doświadczenie życia w nałogu – kiedy zawalała swoje życie, uważając, że świetnie się bawi. A potem zrelacjonowała swoją drogę trzeźwienia.
W adaptacji Miry Mańki pojawia się kilkoro postaci, które uzależniły się od używek z zupełnie innych powodów. Ich historie są podobne do doświadczenia Marty – choć ich drogi do popadnięcia w nałóg i zdrowienia są różne, łączy je moment kryzysu oraz próby odbudowy życia na nowych zasadach. Nie znajdziecie w nich jednak dydaktyzmu i moralizowania. Mira Mańka używa strategii autofikcji i stand upu, które służą tu nie tylko rozrywce, ale też oswajaniu doświadczeń.
„Bez alko i dragów jestem nudna” to projekt skupiony na procesie zdrowienia i wspólnocie. Tworzy przestrzeń spotkania, dzielenia się doświadczeniem i rozmowy o trzeźwości jako praktyce codziennego życia – trudnej, ale możliwej.
czas trwania: 100 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku angielskim
[ENG]
At twenty-five, Marta Markiewicz reached a breaking point. For the first time, she was forced to stop and imagine a different life. In her 2024 book Without Alcohol and Drugs, I’m Boring, she writes with striking honesty about addiction—about losing herself while believing she was simply enjoying life. What follows is not a story of redemption, but of learning how to stay sober, one day at a time.
Mira Mańka’s adaptation widens the lens, introducing characters whose stories echo Marta’s in different ways. Their paths into addiction—and towards recovery—are never the same, yet they all arrive at the moment when life as they know it can no longer continue, and something new has to begin. There are no lessons to be learned here, and no simple promises of redemption. Drawing on autofiction and stand-up comedy, Mańka uses humour to make painful experiences speakable without diminishing their weight.
„Without Alcohol and Drugs, I’m Boring” is, above all, a work about recovery and the communities that make it possible. The performance invites audiences into a shared conversation about sobriety—not as a single transformative moment, but as an everyday practice: difficult, demanding and, above all, possible.