| MEXA | São Paulo | Brazylia
reżyseria i dramaturgia João Turchi
koncepcja, realizacja wideo i kierownictwo techniczne Laysa Elias
asystent sceny, asystent ruchu i performer Lucas Heymanns
kompozycja dźwięku, muzyka oryginalna i wykonanie Podeserdesligado
koncepcja oświetlenia i wykonanie Iara Izidoro
kierownictwo artystyczne i kostiumy Lu Mugayar
kostiumy Anuro Anuro, Cacau Francisco
scenografia Vão
reżyseria wokalna Dourado
współtwórcy procesu artystyczneg Anita Silvia, Daniela Pinheiro, Gustavo Colombini
współpraca dramaturgiczna Olivia Ardui
obsada Aivan, Alê Tradução, Dourado, Patrícia Borges, Suzy Muniz, Tatiane Arcanjo, Veronika Verão
MEXA to kolektyw założony w 2015 roku w odpowiedzi na narastającą przemoc ze względu na płeć w schroniskach dla osób w kryzysie bezdomności w São Paulo. Przez lata część jego członków zniknęła, inni zmarli, a jeszcze inni przestali wspólnie tworzyć. Czerpiąc z osobistych doświadczeń, „The Last Supper / Ostatnia Wieczerza” sięga do Biblii, by przyjrzeć się pojęciom śmierci i zmartwychwstania.
Kolejne dania i historie splatają życie performerów z odniesieniami religijnymi: przemianą ciała Chrystusa i tranzycją płciową, rosnącą obecnością kościołów ewangelikalnych w Brazylii, kruchością życia oraz obietnicą – podobną do tej składanej przez nowych ewangelistów – przywrócenia do życia historii tych, którzy odeszli. Łącząc celebrację, przekazywanie pamięci i solidarność, MEXA zamienia teatr w żywy rytuał, w którym scena staje się przestrzenią wspólnoty, dzielenia się i pamiętania.
czas trwania: 100 minut bez przerwy | pokaz z napisami w języku polskim i angielskim
[ENG]
MEXA is a collective founded in 2015 following the rise in gender-based violence in São Paulo’s homeless shelters. Over the years, some of its members have disappeared, others have passed away and some have given up creating together. Based on personal experiences, The Last Supper turns to the Bible in order to explore the notions of death and resurrection.
Over the course of the different dishes and stories, the lives of the performers become intertwined with religious references, such as the transformation of Christ’s body and gender transition, the growing presence of evangelical churches in Brazil, the precariousness of life and the promise, similar to that of the new evangelists, to bring to life the stories of the departed. Combining celebration, transmission and solidarity, MEXA makes theatre into a living ritual, in which the stage becomes a space for sharing and recollection.